หวังเหลียนฮวากระซิบถามโจวเผยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า “โฆษณานี่ดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้?”
โจวเผยเคยอ่านบทโฆษณามาแล้ว พอได้ยินก็หัวเราะ ก่อนอธิบายให้ฟังว่า “พี่ โฆษณาแนวนี้ถึงจะดูแปลก แต่กระจายไปไวมาก ตอนนี้ทุกคนเครียดกันทั้งนั้น ไม่ชอบอะไรที่ดูจริงจังเกินไป แต่ชอบแบบไม่ค่อยจริงจังมากกว่า พอดูแล้วสนุก คนซื้อก็เยอะขึ้น”
หวังเหลียนฮวาพยักหน้า จดจำไว้ในใจ
ถึงจะรู้สึกว่าแปลกอยู่บ้าง แต่เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน โจวเผยเกิดและโตที่นี่มาตั้ง 28 ปี สิ่งที่เขาพูดย่อมไม่ผิดแน่
คนที่นี่ชอบอะไรไม่จริงจังกันมากกว่า
ตอนทดสอบหน้ากล้องในช่วงเย็น หวังเหลียนฮวาผ่านในรอบเดียว
เธอเริ่มแสดงฉาก “รำลึกความขมขื่น” สวมเสื้อบุนวมขาด ๆ นั่งยองอยู่บนพื้น จ้องเปลือกไม้ที่ทำจากช็อกโกแลตในมือ จากนั้นก็ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างแรง
เธอเคี้ยวช้ามาก เพราะเปลือกไม้แข็งเกินไป ตอนกลืนลงไปก็ลำบาก แถมยังสำลักจนกลอกตา
บางคนที่ยืนดูการแสดงของเธออยู่ในกองถ่ายเผยสีหน้าสงสัย อดหันไปมองทีมงานไม่ได้
ทีมงานที่เตรียมพร็อพ “เปลือกไม้” ด้วยตัวเองเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา หรือว่าเขามึนจนหยิบเปลือกไม้จริงมาให้กันนะ? พอหวังเหลียนฮวาถ่ายเสร็จ เขาก็รีบเข้าไปถามอย่างระมัดระวังว่า ช็อกโกแลตแข็งเกินไปหรือเปล่า หวังเหลียนฮวาอึ้งไปเล็กน้อยแล้วบอกว่าไม่แข็ง แถมยังขอบคุณเขาที่บอกว่าอร่อยมาก
ทีมงานถึงได้โล่งใจ ที่แท้ครูหวังก็แสดงเก่งเกินไปนี่เอง ตกใจแทบแย่
ต่อไปเป็นฉาก “รำลึกถึงรสหวาน”
หวังเหลียนฮวาชงชาด้วยกาต้มน้ำเพื่อสุขภาพ พอชงเสร็จก็รินใส่ถ้วยหนึ่ง เมื่อมองชาสีเหลืองอ่อนใสกระจ่าง แววตาของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนจากความขมขื่นในอดีต มาเป็นความพอใจในชีวิตปัจจุบัน
เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ หลับตาทำสีหน้าดื่มด่ำก่อน จากนั้นก็ถอนหายใจยาว หันหน้าเข้าหากล้องแล้วท่องคำโฆษณาด้วยสีหน้าจริงจังว่า “อดทนผ่านความลำบากจากการหนีภัยมาได้ จึงจะรู้จักดูแลสุขภาพอย่างพอดี กาต้มน้ำเพื่อสุขภาพเอ็กซ์เอ็กซ์ ถ้วยนี้ ขอคารวะกาลเวลา”
น้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังท่องบทเรียน พอประกอบกับภาพที่เธอเพิ่งแทะ “เปลือกไม้” ไปเมื่อครู่ ก็ยิ่งทำให้เกิดความแตกต่างอย่างสุดขั้ว