วันที่แปดของดันเจี้ยน
ทันทีที่นาฬิกาตีเที่ยงคืนและทุกอย่างรีเฟรช ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างชะงักงันไปชั่วขณะ
ผู้รอดชีวิตที่ยังตื่นอยู่หันไปมองนอกหน้าต่างรถตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นดวงตาสีเขียวเข้มคู่หนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นท่ามกลางราตรีอันมืดมิด
“ฟิ้ว——”
ลูกศรกระดูกสีขาวซีดพุ่งตรงไปยังยานพาหนะของผู้รอดชีวิตผู้โชคร้าย แต่ด้วยเหตุสุดวิสัย มันจึงตกลงห่างจากยานพาหนะไปสองเมตร
ผู้รอดชีวิตผู้โชคร้ายยังไม่ทันได้โล่งใจ ก็ได้ยินเสียงกึกกักดังขึ้นอีกเป็นระลอก
ริมถนน เดิมทีเป็นที่ราบกว้างสุดลูกหูลูกตา มีทุ่งหญ้าเขียวขจี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นป่าดำมืด ต้นไม้ในป่าสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านของต้นไม้แห้งยื่นออกมาราวกับกรงเล็บปีศาจ
และจากส่วนลึกของป่า ก็มีสัตว์ประหลาดทยอยเดินออกมาทีละตัว
นักธนูโครงกระดูก นักรบโครงกระดูก ซอมบี้ สัตว์ประหลาดพิกล คนปศุสัตว์ลูกผสมหมาป่า...
“แม่เจ้า!!!”
ผู้รอดชีวิตผู้โชคร้ายตกใจจนสติหลุด ร้องลั่นออกมา ยิ่งไปกว่านั้น ยานพาหนะของเขายังเป็นแค่จักรยานคันเดียว!
เหงื่อเย็นผุดพรวดบนหน้าผาก เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดเหล่านั้นล้อมตัวเองไว้ ก็สั่นเทาขึ้นคร่อมจักรยานแล้วออกแรงปั่นสุดกำลัง
ตอนนี้ในหัวของเขามีความคิดเดียว
หนี!
ต้องหนีให้เร็วที่สุด!
ไม่อย่างนั้น เขาคงกลายเป็นอาหารในปากของสัตว์ประหลาดพวกนี้!
แต่เขากลับลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง
ยามค่ำคืน ห้ามขับยานพาหนะ!
แทบจะทันทีที่เขาขึ้นคร่อมจักรยานและคิดจะฝ่าวงล้อมออกไป สัตว์ประหลาดที่แต่เดิมเคลื่อนไหวเชื่องช้าทั้งหมดก็เหมือนถูกเร่งความเร็ว พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้อมเขาไว้ตรงกลาง