มีคนมาแล้ว
อวี่เจาพิงตัวรถ เล่นมีดบินสองเล่มในมือ พลางมองยานพาหนะที่กำลังแล่นตรงมาทางนี้จากระยะไกล
เป็นรถตู้เหมือนกัน ดูท่าแล้วน่าจะเป็นยานพาหนะระดับหนึ่งเช่นกัน
อวี่เจาเตรียมใจไว้นานแล้วว่าจะต้องเจอคนอื่น แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้
เธอหลุบตาลงเล็กน้อย คมมีดผีเสื้อสองเล่มพลิกพลิ้วอยู่ระหว่างนิ้วเรียวทั้งห้า ราวกับมีชีวิตขึ้นมา
ทุกครั้งที่พบสถานที่หรือเข้าสู่ช่วงสัปดาห์แข่งขัน ก็มีโอกาสสูงมากที่จะเจอผู้รอดชีวิตคนอื่น
สิ่งที่เธอไม่คิดก็คือ ชาตินี้แม้แต่ปั๊มน้ำมันที่อยู่ห่างกันห้าร้อยกิโลเมตรก็ยังทำให้เธอเจอคนอื่นได้
โชคร้ายจริง ๆ
รถตู้แล่นเข้ามาเร็วไม่น้อย พุ่งชนตำแหน่งที่อวี่เจาอยู่
แววตาอวี่เจามืดลง ผีเสื้อที่หยุดอยู่บนปลายนิ้วของเธอพลันราวกับมีชีวิตขึ้นมา โผเข้าหาล้อรถตู้ที่กำลังหมุนอย่างไม่หยุดยั้งราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ
ปัง!
ยางรถตู้ที่กำลังแล่นอย่างรวดเร็วถูกเจาะ ตัวรถหักไปทางซ้ายอย่างแรง เกือบพุ่งชนราวกั้นสองข้างทาง รอยเบรกสีดำปรากฏขึ้นบนถนนลาดยางฉับพลัน พร้อมเสียงเบรกกรีดแหลม รถหยุดลงอย่างหวุดหวิด ห่างจากอวี่เจาเพียงไม่กี่เมตร
ชายหน้าบึ้งคนหนึ่งกระโดดลงจากรถ
อวี่เจายกมือขึ้นคว้า เก็บมีดผีเสื้อเล่มหนึ่งที่ยังเล่นอยู่บนปลายนิ้วกลับมา แล้วเงยหน้ามองชายที่เดินตรงมาหาเธอด้วยความโกรธอย่างสงบนิ่ง
“เธอ...”
คำซักถามของเซี่ยจื้อหยวนหยุดชะงักกลางคัน เมื่อคมมีดเย็นเยียบจ่ออยู่ตรงช่วงไหล่ใกล้ลำคอ ขณะที่สายตาเย็นชาของหญิงสาวกดดันเขา
“ไสหัวไป”
อวี่เจาไม่ไว้หน้าเขา และไม่พูดอะไรเกินจำเป็น
เธอออกปากไล่ตรง ๆ
“มาก่อนได้ก่อน ผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอ ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะไม่ฆ่านาย”