พื้นที่ที่มีคนแสนคน แต่ตลาดซื้อขายกลับมีของไม่มากนัก
ถ้ามีก็มีแค่ไม้ หิน อะไรทำนองนั้น
ของใช้จำเป็นพอเอาขึ้นขายก็หมดทันที
อย่างไรก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะสุ่มได้ของที่ใช้ประโยชน์ได้
แต่ตอนนี้ตลาดซื้อขายถูกประกาศสินค้าถล่มจนเต็มไปหมด
เนื้อดิบจำนวนมหาศาลราวกับแจกฟรี เข้ายึดพื้นที่ในตลาดซื้อขายไปหลายหน้า
ช่องแชทผู้เอาชีวิตรอดระเบิดขึ้นมาหลายครั้งในวันเดียว
“หลานโจว: อีซีคนเก่งสุด ๆ! เธอไปปล้นตลาดค้าส่งของสดมาหรือไง?”
“เยวี่ยเยวี่ยยา: ตอนนี้จะมีตลาดค้าส่งที่ไหนกัน คงเปิดได้จากหีบสมบัตินั่นแหละ แต่พูดแบบนั้นก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี จะมีเยอะขนาดนี้ได้ยังไง”
“เลือดร้อนล่ามอนสเตอร์: ยังไงฉันก็ไม่แลกหรอก เนื้อเยอะขนาดนี้ ไม่รู้จักแบ่งให้พวกเราบ้างเลย ไม่มีความเห็นอกเห็นใจสักนิด”
“แกะน้อย: ใช่แล้ว ถ้าเป็นฉัน ฉันคงแจกให้ทุกคนไปแล้ว ตอนนี้พวกเราตกทุกข์ได้ยากอยู่ที่นี่ด้วยกัน คนคนนี้ไร้น้ำใจเกินไปแล้ว ดูก็รู้ว่าชีวิตจริงคงเป็นพวกขี้แพ้ที่ใช้ชีวิตไม่ดี”
“……”
กระแสค่อย ๆ เปลี่ยนไป
จากที่พากันทึ่งกับความใจป้ำของพ่อค้าของดีอีซี กลายเป็นพากันกล่าวโทษเธอ
ถ้อยคำไม่น่าฟังสารพัดพรั่งพรูออกมา
เทพโชคลาภรักฉันอีกครั้งมองช่องแชทผู้เอาชีวิตรอดแล้วขมวดคิ้ว
กระแสพลิกผันอย่างไร้เหตุผลแบบนี้ ดูก็รู้ว่ามีคนจงใจปั่นสถานการณ์ วิธีการน่ารังเกียจไม่ต่างจากในวงการบันเทิง
เธอขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ พอเห็นพ่อค้าของดีอีซีไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความไปหา “เขา” ในที่สุด
อวี่เจากำลังขับรถอยู่ ก็ได้รับข้อความจากเพื่อนคนเดียวในบรรดาเพื่อนสองคน