ฟู่เฟิงอันไปทำงานต่างจังหวัดสามวัน
ตามที่ตกลงกันไว้ หวานหลี่ไปรับเขาที่สนามบิน
ฟ้าไม่เป็นใจ ฝนละอองโปรยปรายลงมา
ฟู่เฟิงอันเพิ่งก้าวลงจากบันไดเครื่องบิน หวานหลี่ก็ไม่สนใจเสียงเรียกของเกรซ
เธอผลักประตูรถออกแล้วพุ่งเข้าไปหาเขาในอ้อมแขน
จางสวี่กางร่มสีดำคลุมทั้งคู่ไว้ มุมปากเองก็ยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
ฟู่เฟิงอันมองคนในอ้อมแขนที่เริงร่าราวกับนกน้อย แล้วก้มลงถามว่า “คิดถึงฉันหรือเปล่า?”
หวานหลี่พยักหน้าแรง ๆ
ฟู่เฟิงอันจูบกระหม่อมเธอเบา ๆ แล้วจับมือเธอไว้ “ฝนตกแล้ว ขึ้นรถก่อนเถอะ”
หวานหลี่นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จึงปล่อยมือเขา “รอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันไปหยิบของในรถก่อน”
พูดจบเธอก็หันหลังวิ่งกลับไปที่รถของตัวเอง
จางสวี่มองแผ่นหลังที่วิ่งฝ่าหมอกฝนไปมา ชั่วขณะก็ไม่รู้ว่าควรกางร่มให้ใครดี โชคดีที่เกรซรีบเข้าไปรับเธอไว้ทัน
ฟู่เฟิงอันมองเงาร่างร่าเริงนั้น หัวใจเต็มอิ่มขึ้นมา ทว่าก็อดสงสัยไม่ได้
ครู่ต่อมา หวานหลี่มุดเข้าไปในรถของฟู่เฟิงอัน แล้วยื่นช่อไฮเดรนเยียสีน้ำเงินให้เขา
“ของขวัญค่ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าเหมือนกำลังรอคำชม
ฟู่เฟิงอันรับช่อดอกไม้มา สีหน้าและแววตาอ่อนโยนลง “สวยมาก ฉันชอบมาก”
คำชมนี้มาจากใจจริง
หวานหลี่กะพริบตา แล้วยื่นมือออกไป “แล้วของขวัญของฉันล่ะ?”
ละอองฝนจับเป็นไอหมอกบาง ๆ บนเส้นผมของเธอ
ฟู่เฟิงอันมองภาพนั้น พลันนึกถึงตอนที่เธอยืนอยู่ริมถนนในลานซานหยวนวันนั้น
หวานหลี่เห็นเขาใจลอย ไม่รู้ว่ากำลังยิ้มอะไรอยู่ จึงถลึงตามองอย่างไม่พอใจ “คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า? ดูท่าคงไม่ได้ฟังสินะ”
เธอส่งเสียงฮึดฮัด “ที่โทรมาบอกว่าคิดถึงฉันก็โกหกทั้งนั้น”