เมื่อหวานหลี่ออกมาจากห้องน้ำ ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงเต็ม
เธอเอาผ้าพันผมไว้แล้วกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำ ช่วงนั้นคงไม่มีใครมาเคาะประตูหรอก
เลิกชกกันแล้วหรือยัง? หรือว่าเพิ่งเริ่มชกกัน?
เธอลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ออกจากห้องไปที่บันไดหนีไฟ
ข้างในว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ เธอจึงกลับเข้าห้องอย่างโล่งใจ
……
วันรุ่งขึ้น เหลียงเจินเจินยกอาหารที่สั่งไว้มาส่งถึงห้องทำงาน และแน่นอนว่าคนที่เดินเข้ามาพร้อมกันยังมีฉินยู่ ผู้มีบาดแผลเต็มใบหน้า
หวานหลี่ถอนหายใจ แล้วสั่งให้เหลียงเจินเจินไปเอากล่องยา
พอประตูปิดลง เธอก็อดบ่นไม่ได้ “ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าอย่าลงไม้ลงมือกัน!”
“เขาพูดจาใส่ร้ายผมก่อน!” ฉินยู่โยนความผิดให้คนอื่นทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิด
หวานหลี่ไม่ได้ยินชัดว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน พอผู้ช่วยเอากล่องยามาวางให้แล้วก็ถอยออกไป
บนโซฟา หวานหลี่มองใบหน้าของเขา ไม่รู้จะเริ่มทำแผลตรงไหนดี “ช่างเถอะ ปล่อยไว้แบบนี้แหละ อีกสองวันก็หายแล้ว”
ฉินยู่มองท่าทีไม่แยแสของเธอ ตอนนี้เธอไม่ได้มองเขาด้วยแววตาเป็นห่วงเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
เขาพลันกระวนกระวายใจ ลุกพรวดขึ้นแล้วกดเธอลงบนโซฟา
หวานหลี่ไม่ทันตั้งตัว น้ำยาฆ่าเชื้อในมือหกใส่ตัว พอเห็นกระโปรงเปื้อนก็โมโหขึ้นมาทันที “ฉินยู่ คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถ้ายังแกล้งป่วยอีก ฉันจะส่งคุณเข้าโรงพยาบาลจิตเวชจริง ๆ!”
แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน ใช้ร่างกดทับเธอที่กำลังดิ้นรน พลางก้มมองเธอจากด้านบน
“ทำไมต้องไปกินข้าวกับเขา!”
น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเขามีสิทธิ์มาถาม ทำให้เธอไม่พอใจ ทุกวันนี้แม้แต่แม่แท้ ๆ ยังควบคุมเธอไม่ได้ แล้วคุณจะมาควบคุมได้ยังไง
“บังเอิญเจอกันก็เลยกินข้าวด้วยกัน แล้วมันยังไงล่ะ?”
ฉินยู่กดร่างเธอแน่นขึ้น “ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา”