ราตรีมืดมิด
ภายในห้องชุดขนาดใหญ่บนชั้นยี่สิบแปดของจวินหลินเจียงผันค่อย ๆ เงียบสงบลง
เพื่อให้เพื่อนสนิทได้พูดคุยรำลึกความหลังกันอย่างสะดวก ฉู่หว่านหนิงจึงจัดให้ซูปิงชิงกับหลินเสี่ยวเสี่ยวพักในห้องรับรองข้างห้องนอนใหญ่
เสียงน้ำไหลดังซ่าอยู่ในห้องน้ำของห้องนอนใหญ่
ฉู่หว่านหนิงยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำอุ่นชะล้างร่างกายที่เหนื่อยล้า
พอนึกถึงตอนที่ซูปิงชิงหน้าแดงแล้ววิ่งกลับเข้าห้องไปเมื่อครู่ในห้องนั่งเล่น เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าหลินฝานพูดอะไรกับอีกฝ่ายตรงโถงทางเข้า ถึงทำให้ประธานสาวน้ำแข็งผู้ปกติต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มตรงหน้าก็ยังสีหน้าไม่เปลี่ยน โมโหได้ขนาดนั้น
แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉู่หว่านหนิงกังวลที่สุดไม่ใช่เพื่อนสนิท หากเป็นเรื่องว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไรต่างหาก
เรื่องเมื่อคืนที่ทั้งเร่าร้อนและบ้าคลั่งยังติดตา
เจ้าตัวแสบคนนี้มันสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยชัด ๆ
คืนนี้เพื่อนสนิทนอนอยู่ในห้องรับรองที่ห่างกันแค่ผนังกั้น ถ้าเกิดมีเสียงอะไรดังขึ้นมา...
พอนึกถึงปากคอเราะร้ายของซูปิงชิง ฉู่หว่านหนิงก็หนาวสันหลังวาบ
ไม่ได้!
คืนนี้เธอจะนอนห้องนอนใหญ่ไม่ได้เด็ดขาด!
หลังอาบน้ำเสร็จ ฉู่หว่านหนิงจงใจเลือกชุดนอนผ้าไหมที่มิดชิดที่สุด แล้วห่อตัวเองไว้อย่างแน่นหนา