แสงแดดยามเช้าสาดลอดช่องแคบ ๆ ระหว่างม่านหน้าต่างกระจกเต็มบานที่ปิดไม่สนิท ทิ้งเงาแสงเป็นหย่อม ๆ ลงบนพรม
บนเตียงใหญ่ ขนตายาวของฉู่หว่านหนิงสั่นไหว ก่อนเธอจะฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เธอเพิ่งคิดจะพลิกตัว ก็รู้สึกปวดเมื่อยอย่างหนักตรงเอว ส่วนขาทั้งสองข้างแทบขยับไม่ไหว
ภาพวุ่นวายเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
ตั้งแต่โซฟาไปห้องน้ำ แล้วก็มาถึงเตียงใหญ่นี่ ไอ้หมอนั่นมันสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยชัด ๆ!
ฉู่หว่านหนิงโมโหจนเข็ดฟัน หันไปถลึงตาใส่หลินฝานที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ อย่างดุดัน เธออยากเตะเขาสักทีให้หายแค้น แต่พอยกขาขึ้นได้ครึ่งทางก็ต้องหยุดชะงัก
วันนี้เป็นงานชมโบราณวัตถุที่คณาจารย์และนักศึกษาทั้งคณะบริหารเข้าร่วม
จ้าวเทียนหาว คุณชายรุ่นสองคนนั้นร่วมมือกับเจิ้งกั๋วผิงจากฝ่ายกิจการมหาวิทยาลัย เห็นชัดว่าตั้งใจวางกับดักให้หลินฝาน เป็นแผนปิดทางหนีชัด ๆ
ในฐานะอาจารย์ ถ้าเธอไปสาย เจิ้งกั๋วผิงต้องฉวยโอกาสเอาเรื่องเล็กมาขยายใหญ่แน่
ที่แย่ที่สุดคือ ถ้าเธอปลุกหลินฝานตอนนี้ ด้วยนิสัยของไอ้หมอนี่ ไม่แน่ว่าเขาจะกดเธอไว้แล้วชวนวุ่นวายอีกรอบ
ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ไปประชุมเลย แค่จะออกจากประตูบ้านได้ก่อนเที่ยงก็ยังไม่รู้
รับมือไม่ไหว ก็หนีเอาตัวรอดไม่ได้หรือไง?