“ศาสตราจารย์ฉู่ครับ ผมเข้าใจเนื้อหาบทเรียนวันนี้อย่างถ่องแท้แล้ว”
หลินฝานลุกขึ้นยืน พลางช่วยติดกระดุมคอเสื้อที่เธอปลดออกให้กลับเข้าที่
“ไสหัวไป...”
หางตาของฉู่หว่านหนิงยังมีน้ำตาจากปฏิกิริยาทางร่างกายที่ถูกบีบคั้นเอ่อคลออยู่
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าภรรยาฉู่หว่านหนิงเกิดความอับอายอย่างยิ่งและอารมณ์ตื่นเต้นเร้าใจสุดขีด ค่าความรู้สึก +15!】
เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ หลินฝานก็ไม่แกล้งต่อ
เขารู้จักคำว่าพอเหมาะพอดีดี ถ้าต้อนเธอจนจนมุมจริง ๆ คืนนี้กลับบ้านมา อาจโดนห้ามเข้าห้องนอนใหญ่ก็ได้
“งั้นนักศึกษาขอตัวก่อนนะครับ ศาสตราจารย์ฉู่ค่อย ๆ จัดเสื้อผ้าเถอะ”
หลินฝานหัวเราะเบา ๆ ก่อนหมุนตัวเดินฉับ ๆ ออกจากห้องเรียนแบบขั้นบันได
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลินฝานเปิดประตูห้อง 602 ของหอพักชายเข้ามาด้วยท่าทางสดชื่นแจ่มใส
ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง กลิ่นกระทิงแดงผสมบะหมี่เนื้อผักกาดดองก็โชยเข้ามาปะทะจมูก
“พี่คั่ว เชื่อผมเถอะ รีบปิดสถานะซะ! ทรงมันไม่ดีแล้ว!”
หวังพั่งจื่อยืนอยู่หลังเก้าอี้ของหลี่คั่ว ร้อนใจจนตบต้นขาตัวเอง เนื้อบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมไปหมด
แต่หลี่คั่วกลับเหมือนคนโดนของ ดวงตาแดงก่ำจ้องกราฟเส้นเคที่แกว่งรุนแรงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่กะพริบ
เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ก่อนกัดฟันพูดว่า “พั่งจื่อ แกรู้อะไรบ้าง! เสี่ยงถึงจะรวย! รอบนี้เจ้ามือแค่ล้างกระดาน ไล่พวกแมงเม่าอย่างพวกแกออกไป ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีอะไรแน่!”
“ไม่ใช่นะ พี่คั่ว ดูทวิตเตอร์ก่อนสิ!”