เสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของจ้าวเทียนหาวดังก้องไปทั่วอาคารศิลปะ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบหลายคนรีบวิ่งเข้ามาจากประตูด้านข้าง มือถือกระบองยาง ท่าทางเหมือนพร้อมจะพุ่งขึ้นไปบนเวที
หลินฝานกวาดตามองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นอย่างเย็นชา
บรรยากาศกดดันน่าเกรงขามที่มาพร้อมสมรรถภาพร่างกายระดับเทพถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ในชั่วขณะนั้น
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งนำหน้าเผชิญเข้ากับสายตาของหลินฝาน ฝีเท้าพลันชะงัก เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลังทันที
สัญชาตญาณบอกเขาว่า หากก้าวไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว จุดจบคงไม่สวยแน่
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนมองหน้ากันไปมา แต่ก็ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงตีนบันได ไม่มีใครกล้าผลีผลาม
“หูหนวกกันหรือไง! ฉันสั่งให้ลากมันออกไป!”
จ้าวเทียนหาวเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ขยับ ก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า
หลินฝานละสายตา ไม่คิดจะสนใจความเกรี้ยวกราดไร้ประโยชน์ของจ้าวเทียนหาว เขาหันหลังแล้วเดินตรงไปยังแท่นจัดแสดง
ในเมื่อจ้าวเทียนหาวไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา งั้นก็โยนหลักฐานชิ้นสุดท้ายใส่หน้าเขาไปเลย
หลินฝานยื่นมือออกไป เตรียมหยิบแจกันแปดเหลี่ยมขึ้นมาตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อเห็นการกระทำของหลินฝาน จ้าวเทียนหาวก็ลนลานขึ้นมาจริง ๆ
เขาไม่รู้ว่าหลินฝานจะเล่นลูกไม้อะไรอีก แต่ศัพท์เฉพาะทางที่อีกฝ่ายพูดรัว ๆ ก่อนหน้านี้ทำให้เขาเริ่มใจคอไม่ดี