“ทำยังไงดี ทำยังไงดี ถ้าแม่เห็นพวกเราอยู่ในสภาพแบบนี้...”
“จบเห่แล้ว จบเห่แน่...”
ฉู่หว่านหนิงสิ้นหวัง คว้าแขนหลินฝานแล้วดึงลงจากเตียง “เร็วเข้า! เข้าไปในตู้เสื้อผ้า! อย่าให้แม่เห็นนาย!”
ตอนนี้เธอลนจนทำอะไรไม่ถูก ในหัวมีเพียงความคิดเดียว: ห้ามให้แม่เห็นเด็ดขาดว่ามีผู้ชายอยู่ในห้อง!
หลินฝานถูกเธอกระชากจนเซไปเล็กน้อย พอตั้งหลักได้ เขามองท่าทางตื่นตระหนกของเธอแล้วกลับรู้สึกขำขึ้นมา
เขาเหลือบมองตู้เสื้อผ้าที่อัดแน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง “ศาสตราจารย์ฉู่ ตู้เสื้อผ้าของคุณแน่นจนไม่มีช่องให้ยัดอะไรเข้าไปแล้ว อยากให้ผมขาดใจตายในนั้นหรือไง?”
“งั้น... งั้นไปที่ระเบียง! หลบหลังผ้าม่าน!”
ฉู่หว่านหนิงร้อนใจจนเดินวนไปมา ถึงกับหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ “ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ไปนั่งบนคอมเพรสเซอร์แอร์ข้างนอกสิ!”
“ที่นี่ชั้นยี่สิบแปดนะ”
หลินฝานชี้ออกไปนอกหน้าต่างอย่างจนใจ “นี่คิดจะฆ่าสามีตัวเองหรือไง?”
“ปัง ๆ ๆ!”
เสียงทุบประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงของเสิ่นเยว่ฮวาที่ฟังดูเริ่มหมดความอดทน “ฉู่หว่านหนิง! เปิดประตู! แม่รู้ว่าแกอยู่ข้างใน ไม่ต้องแกล้งหลับ!”