หลินฝานจอดจักรยานสีเหลืองไว้ในโรงจอดรถใต้หอพักชายตึก 6 แล้วปัดฝุ่นบนมือ
ยามเช้าในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นักศึกษากลุ่มเล็กกลุ่มน้อยเดินเร่งรีบผ่านไปพร้อมกับหนีบหนังสือเรียนไว้
หลินฝานล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เดินขึ้นตึกอย่างไม่รีบร้อน
พอเดินมาถึงหน้าห้อง 302 ประตูก็แง้มอยู่
ยังไม่ทันได้ผลักเข้าไป ข้างในก็มีเสียงของหวังพั่งจื่อที่ดังทะลุปรอท พร้อมเสียงขยับไม้ขยับมืออย่างออกรส
“ฉันบอกพวกนายเลยนะ พวกนายมันสายตาแคบเกินไป! สมัยนั้น พี่ฝานโพสต์ทำนายวิกฤตตลาดร่วงครั้งใหญ่วันที่ 519 ช่วยคนไว้ตั้งเท่าไหร่!”
หลินฝานชะงักฝีเท้า เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ
“ตลาดทั้งกระดานแดงเถือก ผู้ยิ่งใหญ่ตั้งกี่คนหมดตัวจนต้องต่อแถวขึ้นดาดฟ้า แต่พี่ฝานล่ะ? โพสต์ขายทิ้งล่วงหน้าตั้งสามวัน แล้วพลิกมือเปิดสถานะขายเต็มพอร์ต! พาแฟนคลับหลายแสนคนพลิกชะตาฝืนฟ้า!”
“ถ้าฉันมีสายตาเฉียบคมได้สักหนึ่งในหมื่นของพี่ฝาน ป่านนี้คงขับเฟอร์รารี มีสาวซ้ายขวาแล้ว ยังจะต้องมากินบะหมี่คลุกจานละสามหยวนห้าสือในโรงอาหารกับพวกนายทุกวันอีกเหรอ?”
ได้ฟังรูมเมตสรรเสริญตัวตนลับของตัวเองอย่างออกรส หลินฝานก็แอบปลื้มอยู่ในใจ
ความรู้สึกที่ได้ยินคนอื่นบูชาตัวเองต่อหน้า โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้เลยว่ากำลังพูดกับเจ้าตัวนั้น ช่างสบายใจจริง ๆ