“ฉันกลับมาแล้ว!”
“ฟิ้ว—”
ตำแหน่งบนหัวของถงฮว่าถูกยึดครองไปแล้ว
ผ่านไปไม่ถึงสองวินาที อูเฉินก็ค่อย ๆ ลงจากหัวถงฮว่า แล้วย้ายไปอยู่ข้างเท้า “หัวของเธอนี่...นิดหน่อย...” มันกลืนคำสุดท้ายลงคออย่างเงียบ ๆ
ถงฮว่าหน้าเหวอ หมายความว่ายังไง! จะบอกว่าหัวเธอเหม็นใช่ไหม!
ก็เป็นเรื่องปกตินี่นา ผ่านมากี่วันแล้วล่ะ!
ขณะที่กำลังจะวิ่งกลับห้องนอนไปอาบน้ำ เสียงตะโกนคุ้นหูก็ดังมาจากใต้เรือ “มนุษย์!”
ถงฮว่าไม่ได้หลับมานาน ปฏิกิริยาจึงช้าไปครึ่งจังหวะ เธอชะงักไปสองวินาทีกว่าจะนึกได้ว่าฉลามเงาล่องหนมาส่งรางวัลกล่องสมบัติแล้ว
“มาแล้ว!”
ถงฮวาวิ่งตึงตังไปถึงขอบเรือ ชะโงกมองกล่องสมบัติที่ส่องประกายอยู่ด้านหลังฉลามเงาล่องหน แล้วก็ยกมือขึ้นขยี้ตา
ฝนตกหนักเกินไปหรือเปล่า?
เธอมองไม่ผิดใช่ไหม...
กล่องเพชร?!
ลองคิดดูแล้ว ผู้ดูแลก็ไม่ได้บอกจริง ๆ ว่ารางวัลของอันดับหนึ่งในกิจกรรมจะเป็นกล่องสมบัติแบบไหน
พอดีมีคนให้ถามได้ ถงฮว่าจึงย่อตัวลง ยื่นมือไปตรงหน้าอูเฉิน แล้วพูดเสียงเบา “ขอปลารสอร่อยให้ฉันตัวหนึ่ง”
อูเฉินหันหน้าหนี
ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วยังคิดจะเอาอาหารของมันไปป้อนปลาอื่นอีก
เดิมทีถงฮว่าแค่ถามดู พอเห็นท่าทีของอูเฉินก็รู้ทันทีว่ามันมีจริง ๆ
“เร็วเข้า อูเฉินที่รัก ฉันมีเรื่องต้องใช้”
อูเฉินคายปลารสอร่อยออกมาจากปากอย่างไม่เต็มใจ
ถงฮว่า: …ไอ้ตัวดี
ถงฮว่าลุกขึ้น แอบเหลือบมองฉลามเงาล่องหน เรือของเธอค่อนข้างโปร่งใส แต่ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉลามอ้วนคงมองไม่เห็นชัดหรอก