ถงฮว่าจ้องจี้ชวน มองเขาถูกฉลามเสือประหลาดลากออกจาก «กรงนก» แล้วขังไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมแถวแรก
ถงฮว่าเดินตามไปเงียบ ๆ
«เฮ้ เธอจะทำอะไรน่ะ?» ฉลามยามถามถงฮว่า
ถงฮว่าตอบว่า «ฉันมาเยาะเย้ยสักหน่อยไม่ได้หรือไง?»
«รู้ว่าเธออยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้เผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่อย่าฆ่ามันก็แล้วกัน เฮ้ ฉันบอกไว้ก่อนนะ คนที่จะสู้กับเผ่ามนุษย์ข้างล่างคือลูกคนสุดท้องของหัวหน้าพวกเรา ถ้าทำให้มันไม่พอใจขึ้นมา เธอได้เจอดีแน่»
ถงฮว่าเลียนน้ำเสียงของมัน «เฮ้ รู้แล้วน่า ฉันก็ไม่ได้จะลงมือสักหน่อย จะทำอะไรเขาได้?»
เมื่อเห็นถงฮว่ารับปาก ฉลามยามก็ไปห้องอื่นเพื่อพาผู้เข้าแข่งขันคู่ถัดไปออกมา
ถงฮว่าเดินไปใกล้ช่องเล็กสีดำสนิทบนประตู แล้วกระซิบว่า «จี้ชวน นายเป็นยังไงบ้าง?»
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงแผ่วเบาของจี้ชวนก็ดังขึ้น «...ใคร?»
«ฉันเอง ถงฮว่า»
«ฮว่าฮว่า?» จี้ชวนใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ เขาสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
«ใช่ ฉันเอง ถงฮว่า นายมานี่สิ เข้ามาใกล้ประตู»
จี้ชวนรวบรวมแรงทั้งหมดคลานมาถึงหน้าประตู เขาลุกไม่ไหว ได้แต่พิงบานประตูแล้วกระซิบว่า «ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? เธอก็ถูกจับมาเหมือนกันเหรอ?!»
«เปล่า ฉันมาตามหานาย»
«รีบหนีไป! ที่นี่อันตรายมาก!!» จี้ชวนพูดรัวเร็ว ตอนนี้เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้ว ตายไปเสียยังดีกว่า แต่ถงฮว่าไม่เหมือนกัน เขาไม่อยากให้เธอต้องเจอกับความทรมานแบบนี้
แค่เธอมาหา...ก็เป็นเรื่องที่จี้ชวนไม่กล้าคิดฝันแล้ว