จมูกไวอะไรขนาดนี้?
ปลาอร่อย ๆ อูเฉินยังกินแทบไม่พอเลย ถงฮว่าไม่อยากแบ่งเสบียงของอูเฉินให้เผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
“ไม่ได้หรอกนะ” ถงฮว่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ทำไมล่ะ?” ในหัวเล็ก ๆ ของเขี้ยวแหลมมีแต่คำถามว่าทำไมถึงกินไม่ได้ หอมจังเลย...
“นั่นเป็นอาหารของมัน”
เขี้ยวแหลมหงอยลง “ก็ได้”
มันยังเดินสองขาไม่เป็น จึงคลานออกจากแปลงเพาะปลูกไป พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
อูเฉินเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความยินดีลับ ๆ พลันเอ่อท้นขึ้นมาเพราะการตัดสินใจของถงฮว่า แต่ก็ไม่อยากให้เธอลำบากใจเพราะเรื่องนี้
“ฉันยังมีอีกสองตัว เอาไปสิ” อูเฉินร้องเรียกถงฮว่า
ถงฮว่าหันกลับไปมองมัน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
อูเฉินยืนนิ่งถือปลาอยู่สองตัว ปลาพวกนี้เพิ่งถูกหุ่นยนต์ตกปลานำมาส่งให้ และยังกระเสือกกระสนอยู่ในหนวดสัมผัสของมันไม่หยุด
หางปลาฟาดหน้าเข้าโดยไม่ตั้งใจ อูเฉินได้สติ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เรียกได้ว่า ‘น่าสยอง’ ให้ถงฮว่า
แต่ถงฮว่ากลับรู้สึกว่ามันน่ารักอยู่หน่อย ๆ
ใจเธอลำเอียง
เธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดความรักอยู่แล้ว
ใครอยู่เป็นเพื่อนเธอนาน ใครดีกับเธอ ใครจริงใจกับเธอมากกว่า ใจเธอก็จะเอนเอียงไปทางคนนั้น
-
อาหารทะเลแสนอร่อยมีโอกาสตกได้ด้วยเบ็ดตกปลามหัศจรรย์เท่านั้น ถงฮว่าไม่มีช่องทางอื่นสำหรับจับมัน จึงไม่มีทางมีเหลือเฟือ
ถงฮว่าแบ่งอาหารทะเลธรรมดาให้เขี้ยวแหลมกิน เรื่องอาหารจึงผ่านไปด้วยดี
เตรียมตัวออกเดินทางไปเมืองหลัก
เธอป้อนพิกัดเมืองหลักลงในการ์ดวาร์ปสองใบ แล้วให้เขี้ยวแหลมถือไว้ใบหนึ่ง แสงสีขาววาบขึ้น พอรู้ตัวอีกที คนหนึ่งคนกับจระเข้หนึ่งตัวก็มาอยู่ที่ร้าน ‘อีเจี่ยนเหมย’ ของเหล่าจินแล้ว