มันรับชุดเกราะอัคคีเดือดไป แล้วหยิบเครื่องมือตรวจสอบออกมา
“ซี้ด... นี่ นี่ไปได้มาจากไหนอีกล่ะ?”
คราวก่อนเหล่าจินก็ถามคำถามที่เสียมารยาทแบบนี้เหมือนกัน เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ถงฮว่าจึงตอบส่ง ๆ ว่า “เพื่อนให้มาน่ะ”
ใช่ว่าเหล่าจินไม่เคยเห็นอุปกรณ์ที่ซ่อนข้อมูลได้ แต่ของแบบนั้นมักทำออกมาแล้วมีข้อเสีย เช่น ใส่แล้วคันยุบยิบ หรือสวมทับกับชุดอื่นไม่ได้อะไรทำนองนั้น
แต่ชิ้นนี้กลับสมบูรณ์แบบ
“อยากดัดแปลงเป็นแบบไหน?”
ถงฮว่าเลื่อนสมุดหน้าว่างบนโต๊ะมาตรงหน้า แล้ววาดเสื้อคลุมมีฮู้ดตัวหนึ่ง
“แบบนี้ ต้องปรับให้เข้ากับรูปร่างผู้สวมใส่ได้ ทำได้ไหม?”
“วางใจได้เลย ให้เหล่าจินจัดการเอง”
“อ้อ แล้วก็...” ถงฮว่าหยิบหนังเก่าของจระเข้ซากบึงออกมาสิบผืน
เหล่าจิน: ???
นี่มาขายส่งหรือไง?
“มีวิธีทำให้ของที่ได้จากวัตถุดิบสิบผืนนี้สวมทับกับอุปกรณ์ที่ทำก่อนหน้านี้ได้ โดยไม่ต้องใส่ให้ยุ่งยากไหม?”
เหล่าจินขีดเขียนลงบนแบบแปลน ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า “อุปกรณ์สิบชิ้นบวกกับของที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ก็เป็นยี่สิบชิ้นแล้ว... ลองเปลี่ยนทั้งหมดให้เป็นเครื่องประดับดีไหม?”
ถงฮว่าคิดว่าเข้าท่า จึงสั่งทำต่างหูแบบก้าน 2 คู่ แหวน 2 วง และกำไลข้อมือเส้นเล็ก 4 วง
เธอเจาะหูใหม่ตรงนั้นเลย เหล่าจินเป็นคนลงมือ ตอนแรกถงฮว่ามีรูเจาะหูอยู่แค่ข้างละรู ตอนนี้จึงเพิ่มอีกข้างละ 2 รู เครื่องเจาะของเหล่าจินช่วยให้รูหูไม่ปิด ถงฮว่ารู้สึกเจ็บเพียงชั่ววูบ แล้วใช้สกิลรักษาทันที
ความเจ็บแค่นี้ไม่จำเป็นต้องทนไว้
ถงฮว่าอยากไปที่อื่น แต่ก็ไม่วางใจที่จะทิ้งอุปกรณ์ชั้นยอดไว้กับเหล่าจิน
เหล่าจินดูออกว่าเธอลังเล ลูกค้าหลายคนก็เป็นแบบนี้ พอได้วัตถุดิบชั้นยอดมาก็กลัวว่าเขาจะย้อมแมว