“เดี๋ยวมาหาข้าที่ท้องพระโรง มีเรื่องจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว”
ถงฮว่าตาเป็นประกาย “ได้เลย ฝ่าบาทผู้ทรงเกียรติ!”
เธอหันไปบอกเพื่อนร่วมทีม โบกมือให้ตามคนรับใช้เงือก “ไปกันเถอะ ตามเงือกนั่นไปรับรางวัล”
เจิ้งจือจาง “มีรางวัลด้วยเหรอ?”
จวงรั่วฮว่าตบมือฉาด หัวเราะ “เดินตามเสี่ยใหญ่ มีกินตลอดวัน!”
กินปลาไม่กินก้าง “เอ่อ... บอกหน่อยได้ไหมว่าเรียนภาษาเงือกที่ไหน? ฉันจะเอาวัตถุดิบมาแลกข้อมูล”
ถงฮว่านำหน้าเดินตามบริวารเงือกไปก่อน สะบัดมือไปมา “ข้อมูลให้พวกนายฟรี ซื้อมาจากร้านค้าในวังเงือก ไปดูกันได้นะ เป็นกระท่อมรูปแมงกะพรุน เจ้าของเป็นเงือกผมม่วงยาวสลวย
ถ้าอยากซื้อกับฉันก็ได้นะ ราคายังไม่คิดดี พวกนายเสนอมาก่อนได้ เป็นเพื่อนร่วมทีมกันฉันจะลดให้พิเศษ”
จวงรั่วฮว่า “จริงเหรอ? สุดยอด!”
เจิ้งจือจาง “เรียนได้แค่ภาษาเงือกเหรอ? เรากำลังจะกลับจากดันเจี้ยนลับแล้ว ต่อไปไม่รู้จะมีโอกาสใช้ภาษาเงือกอีกไหม”
ถงฮว่า “ไม่ใช่นะ เราเรียนภาษาทุกเผ่า”
ทุกคนอึ้งทึ่ง นี่ใช่แบบที่พวกเขาคิดไหม? โหดขนาดนี้เลย?!
กินปลาไม่กินก้าง “ฉันขอแลกด้วยแล้วกัน ตอนนี้ไม่มีของดี พอกลับไปเปิดหีบสมบัติก่อนค่อยมาแลก”
เจิ้งจือจาง “เดี๋ยวอีกสักพักตอบนะ”
จวงรั่วฮว่า “เสี่ยใหญ่ อีกสักพักตอบนะ”
ถงฮว่าหัวเราะรับคำ พวกเขามาถึงโถงเล็กของตำหนักด้านข้าง ทันใดนั้นเห็นกอง “ภูเขาอาหารทะเล” สูงสิบกว่าเมตรกองพะเนินเต็มเกือบครึ่งโถง น้ำลายแทบไหล