น้ำยาเปลี่ยนยีนตัดออกก่อนเลย ถงฮว่าไม่อยากกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
เธอสนใจการบินอยู่ไม่น้อย แต่บินได้แค่สามนาทีบนทะเลกว้างนี่มันค่อนข้างก้ำกึ่ง
ผงพิษซ้อนทับได้สูงสุด 3 ชั้น ถ้ามันใช้กับสิ่งไร้รูปร่างได้ ก็ลดพลังชีวิตได้มากสุด 90% ที่เหลืออีก 10% ก็ยังมีห้าหมื่น……อย่าว่าแต่ห้าหมื่นเลย แค่หนึ่งหมื่นก็ฆ่าเธอได้สบาย ๆ แล้ว อีกอย่างถงฮว่าก็ไม่แน่ใจว่าผงพิษจะใช้กับสิ่งไร้รูปร่างได้หรือเปล่า คิดไปคิดมาก็ตัดตัวเลือกนี้ทิ้ง
สุดท้ายถงฮว่าเลือกหุ่นยนต์ตกปลา เธออยากปล่อยมือให้ว่างมานานแล้ว!
เจิ้งจือจางในฐานะคนลำดับสอง เลือกปีกงาเขี้ยวราตรี เสน่ห์ของการบิน ใครจะห้ามใจไหว? เขาลูบคลำปีกงาเขี้ยวราตรีอย่างทะนุถนอม สัมผัสหนังหนาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับยังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่
เจิ้งจือจางอดไม่ได้ที่จะสวมใส่มัน เขาไม่ได้รู้สึกเทอะทะเลย ตรงกันข้าม มันดูคล้ายปีกอิมป์ตัวเล็กในเกม กางปีกบินไปสองสามเมตร ว่าแต่… ควบคุมได้ดีทีเดียว ง่ายกว่าขับรถซะอีก เขาพอใจมาก
กินปลาไม่กินก้างเก็บผงพิษอย่างระมัดระวัง ในใจคิดคำนวณไว้แล้วว่าจะเอาไปเคลือบอาวุธสังหารศัตรูยังไง อืม… ดีสุดคือทำให้เป็นพิษเหลว ผงมันเกาะไม่ติด
จวงรั่วฮว่าได้น้ำยาเปลี่ยนยีนงาเขี้ยวราตรี ตัวเองไม่ได้ใช้ แต่เชื่อว่าขายได้ราคาดี
"เฮ้อ… โล่งอกไปที!" จวงรั่วฮว่าปาดเหงื่อบนหน้าผากที่ไม่มีอยู่จริง ยิ้มแล้วพูดว่า "สมกับเป็นรุ่นพี่ มีวิธีจริง ๆ ด้วย แต่ค้างคาวนี่ชอบกินเนื้อปลาได้ไง? มันไม่ใช่สัตว์กินพืชเหรอ…"