ถงฮว่าตื่นเองตามธรรมชาติ เวลาล่วงเลยมาถึงเช้าวันที่สามแปดนาฬิกาแล้ว
ยืดเส้นยืดสายครั้งหนึ่ง ถงฮว่าเปิดแชทกลุ่มทีม ข้อความทับซ้อนกันไม่น้อยเลย
กินปลาไม่กินก้าง: ทุกคนที่เข้าไปในดวงตาแห่งห้วงลึกไม่มีใครออกมาอีกเลย
เจิ้งจือจาง: ถูกวาร์ปกลับไปที่เรือแล้วมั้ง
จวงรั่วฮว่า: แน่นอนอยู่แล้ว ฉันดูอันดับต้น ๆ ในลีดเดอร์บอร์ดหายไปเยอะเลย
กินปลาไม่กินก้าง: เราควรเข้าไปใหม่ดีไหม ตีชั้นแรก? ฟาร์มสกิล
เจิ้งจือจาง: มีรางวัล ฉันว่าได้อยู่
จวงรั่วฮว่า: ถามท่านเซียนก่อนว่าอนุญาตไหม
……
กินปลาไม่กินก้าง: ถงฮว่า ยังอยู่ไหม?
จวงรั่วฮว่า: ท่านเซียนหายไปไหนแล้ว
เจิ้งจือจาง: ต้องกำลังยุ่งแน่
จวงรั่วฮว่า: อ๊ากกกก แต่รางวัลมันยั่วยวนมากเลยนะ
……
ถงฮว่าเลือกตอบเป็นบางข้อ
ถงฮว่า: หลับไปแล้ว
จวงรั่วฮว่า: จับเป็นท่านเซียนได้หนึ่งตัว
กินปลาไม่กินก้าง: ที่ไหนนอนได้ ฉันก็อยากนอนบ้าง
เจิ้งจือจาง: เลิกทะลึ่งได้แล้ว
กินปลาไม่กินก้าง: ?
จวงรั่วฮว่า: ท่านเซียน ตีอีกสักครั้งได้ไหม
ถงฮว่า: ไม่ได้ ถ้าเราเข้าไปอีก ต้องเริ่มจากชั้นสองเท่านั้น
ถงฮว่าพูดจบประโยคนี้ ในกลุ่มก็เงียบไปครู่หนึ่ง
กินปลาไม่กินก้าง: งั้นพอเถอะ
เจิ้งจือจาง: +1
จวงรั่วฮว่า: ก็คงไม่มีทางแล้วล่ะ
จวงรั่วฮว่า: ท่านเซียน ฉันขอซื้อหนังสือภาษาจากคุณด้วยได้ไหม?
เจิ้งจือจาง: ผมก็ด้วย
ถงฮว่า: ได้สิ พวกคุณบอกราคามาเองเลย
ถงฮว่าปิดแชทกลุ่ม เปิดลีดเดอร์บอร์ดดูแวบหนึ่ง สมองตื่นเต็มที่แล้ว