ถงฮว่าขานรับเบา ๆ พลางเหลือบมองท้องฟ้า ก่อนกล่าวว่า “พรุ่งนี้เช้าแล้วกัน”
อูเฉินไม่รู้ว่าทำไมถงฮว่าถึงต้องรอจนถึงพรุ่งนี้เช้า แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไร
ถงฮว่ายอมช่วยแม่ของมัน มันก็ซาบซึ้งมากแล้ว จะกล้าเรียกร้องอะไรอีกได้อย่างไร
คืนนั้นอูเฉินไม่ได้นอนเลย มันลืมตาอยู่จนฟ้าสาง
เก้าโมงแล้ว แต่มันยังนั่งนิ่งอยู่ในตู้ปลา
มันไม่กล้าขยับ แม้แต่ลูกบิดประตูห้องของถงฮว่าก็ยังไม่กล้าหมุน กลัวว่าถงฮว่าจะคิดว่ามันกำลัง “เร่งรัด” เธอ
หารู้ไม่ว่าถงฮว่าออกไปแล้ว
เรื่องนี้ยิ่งเร็วยิ่งดี ถงฮว่าแปลงกายเป็นหัวหน้าเผ่า แล้วสั่งผู้คุมเผ่าผูกวิญญาณที่กำลังเดินทางไป “ทำงาน” ว่า “ไปพาตัว ‘เจ้าตัวใหญ่’ เมื่อวานมาให้ฉัน ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าปากมันจะแข็ง หรือสกิลฉันจะได้ผลกว่ากัน”
“รับทราบ หัวหน้าเผ่า!”
ไม่นาน “เจ้าตัวใหญ่” ก็ถูกนำตัวมาถึง
ถงฮว่าสั่งให้พวกเขาพามันเข้าไปในบ้านต้นไม้สุดหรู
เมื่อประตูปิดลง ที่นี่ก็เหลือเพียงถงฮว่ากับญาติของอูเฉิน
“ถ้าไม่ปล่อยอูเฉิน ฉันก็ไม่มีวันยอมพูด” มู่เฉินรู้ดีว่าตัวเองแค่ปากแข็ง ในใจทั้งร้อนรนและสิ้นหวัง พวกมันกำลังจะสูญพันธุ์จริง ๆ แล้ว...
“มากับฉัน อูเฉินอยากเจอเธอ” ถงฮว่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดตรง ๆ
มู่เฉินนิ่งค้างไปพักหนึ่ง “...เธอบอกว่าจะพาฉันไปหาอูเฉินงั้นเหรอ?”
“เธอเป็นนักโทษอยู่แล้ว ยังมีอะไรให้ฉันหลอกอีก?” ถงฮว่าคลายการแปลงกายแล้วเปิดกรงขัง “จะไปหรือจะอยู่ก็ตามใจ”