"เขตการค้าไม่มียาถอนพิษนะ ถ้าพลังชีวิตเธอไม่พอแล้วบอกฉัน ฉันจะดึงเธอกลับมาเติมเลือดให้" ถงฮว่าเติมเลือดให้หลินซือซือจนเต็ม แล้วพากลับมาที่ห้อง หยิบกล่องทองคำออกมาใบหนึ่งแล้วพูดว่า "มา มา มานั่งลงกินอะไรหน่อย"
หลินซือซือก็ไม่อิดออดอีกต่อไป นั่งลงรับซาซิมิที่ถงฮว่าส่งให้แล้วยัดเข้าปาก "อืม... อากาศแบบนี้ กินซาซิมิแล้วรู้สึกหนาวจัง"
"ก็จนใจนี่ พอเธอเป็นแม่ครัวแล้ว ทำให้ฉันกินของอร่อย ๆ หน่อย ซาซิมิฉันกินจนจะอ้วกแล้วนะ รู้สึกเหมือนขาดสารอาหารเลย" ถงฮว่าพูดเป็นนัย ๆ เร่งให้หลินซือซือรีบสอบอาชีพพ่อครัวให้ผ่าน
หลินซือซือหัวเราะออกมา "รู้แล้วน่า"
[เวลาอัญเชิญคงเหลือ: 10...9...8...]
ถงฮว่า: "รักษาตัวนะ"
หลินซือซือ: "เธอก็เหมือนกัน รักษาตัวด้วย"
หลินซือซือกลายเป็นแสงสีขาววาบหายเข้าไปในความว่างเปล่า
ถงฮว่าลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกประตู — ตักหิมะ
เธอทำตามวิธีที่อูเฉินบอก เอาหิมะปั้นเป็นลูกบอลใหญ่ ๆ ใส่แหวนหลอมรวม แล้วโยนลงทะเล ความเร็วสูงขึ้นมากจริง ๆ
ทำพวกนี้เสร็จ ถงฮว่าแทบจะไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่ามีเรื่องที่ยังไม่ได้ทำอีกเยอะ แต่สมองของเธอใกล้จะหยุดทำงานแล้ว
เธอถอดเสื้อคลุมเวทออก ทิ้งตัวลงนอนตามที่ร่างกายต้องการ หยิบผ้าห่มมาคลุม...
ราตรีสวัสดิ์
-
ถงฮว่าลืมตาตื่นตอนเก้าโมงเช้า ส่วนสาเหตุที่ตื่น — อูเฉินหมุนลูกบิดประตูของเธอ
"สภาพอากาศวันนี้: หิมะตก อุณหภูมิสูงสุด -31 องศา อุณหภูมิต่ำสุด -42 องศา"
ถงฮว่าจำใจแต่งตัว ชุดลองจอห์นกับเสื้อและกางเกงด้านนอกรวมสี่ชิ้น เพิ่มค่ากันหนาว +40 แต้ม เธอรู้สึกประหลาดที่ไม่หนาวเลยแม้แต่น้อย แถมยังอุ่นอีกด้วย