ลู่ถิงโจวคนนี้แปลกชะมัด ไม่ไปหว่านเสน่ห์ใส่นางเอกในนิยาย แล้วตามเธอมาทำไม?
เธออุตส่าห์เปิดทางให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันแล้ว ยังดูไม่ออกอีกเหรอ?
“นาย...”
ซูเยี่ยนเพิ่งจะอ้าปากปฏิเสธ ก็เห็นซูหวั่นโหรวโงนเงนแทบจะล้มไปทางลู่ถิงโจว
ลู่ถิงโจวพุ่งไปข้างหน้าสองสามก้าวทันที เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา คว้าข้อมือซูเยี่ยนแล้วลากออกไป
พอขึ้นรถแล้ว ซูเยี่ยนถึงได้สติ พอนึกถึงสีหน้าตกตะลึงจนเหมือนท้องผูกของซูหวั่นโหรวตอนล้มเมื่อครู่ มุมปากก็อดยกขึ้นอย่างขบขันไม่ได้
ลู่ถิงโจวปรายตามองมาทางเธอแวบหนึ่ง เธอรีบเก็บอารมณ์แล้วเปลี่ยนเรื่อง “นายตามฉันมาทำไม?”
“อย่าสำคัญตัวผิด ฉันจะไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาล” น้ำเสียงของลู่ถิงโจวเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งคนได้
ซูเยี่ยนใจหายวาบ ถึงเรื่องทั้งหมดจะเป็นผลกรรมที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ แต่ตอนนี้ร่างนี้เป็นของเธอแล้ว เธอทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้
“ฉัน...ไปด้วยได้ไหม?”
“เธอคิดจะทำอะไร?” ลู่ถิงโจวหลังตรงเกร็ง สายตาระแวดระวังกวาดมองซูเยี่ยน “อย่าบอกนะว่ายังคิดจะไปโรงพยาบาลเพื่อทำให้คุณปู่โมโหอีก?”
ซูเยี่ยนหันหน้าไปอีกทางอย่างจนใจ แล้วกลอกตาขึ้นฟ้าแรง ๆ สวรรค์เอ๋ย เธอช่างถูกใส่ร้ายจริง ๆ!
เจ้าของร่างเดิมก่อเรื่องไว้ เธอกลับต้องมารับกรรม
มีแต่คนบริสุทธิ์เท่านั้นที่รู้ว่าเธอบริสุทธิ์แค่ไหนในตอนนี้
ถึงตอนนี้เธอจะอยากไถ่บาปแทนเจ้าของร่างเดิมแค่ไหน คนตระกูลลู่ก็ไม่เห็นคุณค่า แถมยังเข้าใจผิดว่าเธออยากก่อเรื่องต่อด้วย
“งั้นก็ช่างเถอะ เราไปกันคนละทาง ลาก่อน!”
ซูเยี่ยนเปิดประตูรถคิดจะลง แต่กลับพบว่าข้อมือถูกลู่ถิงโจวกดไว้ เธอหันไปมองเขาอย่างสงสัย
“จะไปไหน? ฉันไปส่ง”