บทที่ 50 ชอบเมิ่งม่อลี่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
เดิมทีมารดาตระกูลฟู่ได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็แทบจะด่าฟู่เยี่ยนเซินออกมาแล้ว แต่พอเห็นเขาหันหลังให้เมิ่งจื้อหยวนกับคนอื่น ๆ แล้วขยิบตาส่งสัญญาณ
มารดาตระกูลฟู่ก็เข้าใจได้ทันที
เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที “อืม แม่เชื่อฟังลูก”
“เรื่องของตระกูลเมิ่งวุ่นวายถึงเพียงนี้ บ้านเราไม่กล้าเอื้อมหรอก”
เมิ่งจื้อหยวนรีบเข้าไปขอโทษ พยายามกอบกู้สถานการณ์ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงมองสมาชิกทั้งสามคนจากตระกูลฟู่เดินจากไปต่อหน้าต่อตา
หลังจากพวกเขาจากไป บรรยากาศในวิลล่าของตระกูลเมิ่งก็เย็นยะเยือกจนแทบถึงขีดสุด
สีหน้าของเมิ่งจื้อหยวนน่ากลัวมาก
แม้เมิ่งซินจะแสร้งทำเป็นรู้สึกผิดและไม่สบายใจ แต่ในใจกลับดีใจอย่างยิ่ง
แผนการวันนี้ แม้จะไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่สุดท้ายก็ยังบรรลุเป้าหมาย
เธอว่าแล้วเชียว จะมีตระกูลคนรวยที่ไหนไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้จริง ๆ
ถึงเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องโกหก แต่เรื่องที่เมิ่งม่อลี่เคยเลี้ยงหนุ่มสถานบันเทิงเป็นเรื่องจริง
ขณะที่เมิ่งซินกำลังลำพองใจ เมิ่งจื้อหยวนก็ตบเธอฉาดใหญ่
“พ่อ พ่อตบหนูเหรอ?”
เมิ่งซินกุมแก้มตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ
สีหน้าของเมิ่งจื้อหยวนมืดครึ้มอย่างยิ่ง
“ยังกล้าถามอีกเหรอ?”
เส้นเลือดตรงขมับของเมิ่งจื้อหยวนปูดโปนเพราะความโกรธ “หลี่ชิวเป็นคนของเธอ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง?”
เมิ่งซินเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย เมิ่งจื้อหยวนก็พูดขัดทันที “หุบปาก!”