“กำลังถ่ายรายการอยู่ จูบกันไม่ได้” หลินม่อเอ่ยขึ้น
ฟู่เยี่ยนเซินดูหงอยลง น้ำเสียงออดอ้อน
“แล้วเมื่อไหร่ถึงจะจูบได้ล่ะ?”
“กลับบ้านแล้วค่อยว่ากัน”
ฟู่เยี่ยนเซินถอนหายใจ “รู้อย่างนี้ไม่น่ามาร่วมรายการนี้เลย”
หลินม่อหัวเราะ จงใจพูดหยอกว่า “งั้นเราถอนตัวกันไหม ตอนนี้ถอนตัวก็น่าจะยังทันนะ”
ฟู่เยี่ยนเซินรีบส่ายหน้า “ไม่ได้ ถอนตัวไม่ได้ ถ้าออกไปข้างนอก ฮั่วหานชวนต้องมาแย่งคุณกับฉันแน่ เขาต้องคิดจะฉกคุณไปแน่ ๆ ฉันไม่มีทางให้โอกาสเขาหรอก”
“เสี่ยวม่อ คุณชอบฉัน หรือชอบฮั่วหานชวนมากกว่ากัน?”
“ชอบฉันคนเดียวได้ไหม? ฉันจะฟังคุณทุกอย่าง คุณให้ทำอะไรก็ทำ”
“วันนี้คุณบอกว่าอย่าอ้อนอย่าติดคุณต่อหน้าคนอื่น ฉันก็ไม่ทำอะไรเลย ฉันเชื่อฟังแล้วนะ...”
ฟู่เยี่ยนเซินพูดพลางมุดเข้าไปในผ้าห่มของหลินม่อ
ดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ หลินม่อใจอ่อนจนอดยื่นมือไปขยี้ผมเขาไม่ได้
“อืม วันนี้ทำได้ดี อย่างน้อยก็ไม่ได้แย่งยกกระเป๋าเดินทาง”
ฟู่เยี่ยนเซินกอดเอวหลินม่อแน่น “แน่นอน ฉันต้องฟังภรรยา ภรรยาบอกให้ไปทางตะวันออก ฉันก็ไม่ไปทางตะวันตก”
“แต่คราวหน้าฉันยกเองนะ วันนี้เสี่ยวม่อเหนื่อยแล้ว โทษมือฉันที่ไม่ได้เรื่องเลย”
หลินม่อหัวเราะอย่างขบขัน “ไม่เป็นไร กระเป๋าพวกนั้นไม่ได้หนักเลยสักนิด”
“พรุ่งนี้ก็ต้องเชื่อฟังด้วยนะ เข้าใจไหม? อย่าติดฉันเกินไปต่อหน้ากล้อง ฉันจะเขิน”
น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนเซินฟังดูน้อยใจอยู่บ้าง “รู้แล้ว ฉันจะพยายามเก็บอาการ”
ภาพในกล้องดับลง แต่ชาวเน็ตได้ยินทุกอย่าง