บทที่ 52 ชู้คนนั้นคือฟู่เยี่ยนเซิน (เกลาสำนวนเล็กน้อย)
“คุณผู้ชาย มีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมไหมคะ”
ฮั่วหานชวนดูร่ำรวยอย่างเห็นได้ชัด พนักงานขายย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป
เครื่องประดับล้ำค่าที่เก็บรักษาไว้อย่างดีเหล่านั้น ตอนนี้ถูกนำมาวางตรงหน้าฮั่วหานชวนทั้งหมด
“แบรนด์เรายังมีเครื่องประดับอีกหลายชิ้น คุณลองดูได้นะคะ อย่างสร้อยคอเส้นนี้ก็สวยมาก ถ้าซื้อเป็นของขวัญให้แฟนสาว เธอต้องชอบแน่นอนค่ะ”
ฮั่วหานชวนพลันนึกถึงใครบางคนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ผิวของเธอขาวผ่องระเรื่อด้วยสีชมพูจาง ๆ กระดูกไหปลาร้าก็เรียวสวย ถ้าใส่สร้อยเส้นนี้คงเข้ากันมาก
“ห่อชิ้นนี้ด้วย”
สุดท้ายแล้ว ผู้ช่วยอู๋ก็ได้เห็นกับตาว่าเจ้านายซื้อของไปเกือบร้อยล้าน
เจ้านายซื้อของราวกับกวาดเรียบ เห็นชิ้นไหนถูกใจก็ซื้อชิ้นนั้น
บอกว่ามาเลือกของขวัญพบหน้ากันให้หมอฟู่กับคู่หมั้นของเขา แต่สุดท้ายกลับซื้อแค่นาฬิกาข้อมือผู้ชายหนึ่งคู่
ที่เหลือเกือบทั้งหมดซื้อให้คุณเมิ่ง
ผู้ช่วยอู๋มองบรรดาสินค้าหรูหราราคาแพงเหล่านี้ ถึงตอนนี้ผู้ชายอย่างเขายังอยากแปลงเพศเป็นผู้หญิงเลย
เครื่องประดับแค่ชิ้นสองชิ้นก็มีราคาเกือบเท่ากับเงินเดือนครึ่งชีวิตของเขาแล้ว
ไม่ได้การ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่
ทำไมสวรรค์ไม่ให้เขาไปเกิดเป็นผู้หญิง เป็นคุณเมิ่งเสียเลยนะ
เธอนี่เป็นผู้ชนะในชีวิตอย่างแท้จริง ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่อิจฉาเธอ แม้แต่เขาก็ยังอิจฉา
กลับถึงประเทศก็เป็นค่ำวันรุ่งขึ้นแล้ว
“คุณฮั่ว ของพวกนี้ให้ส่งไปที่พักของคุณเมิ่งไหมครับ”
ฮั่วหานชวนขมวดคิ้ว เงียบไปครู่ใหญ่โดยไม่พูดอะไร
ผู้ช่วยอู๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เขาแค่ถามไปตามธรรมเนียม เพราะก่อนหน้านี้ก็จัดการแบบนี้มาตลอด
ทุกครั้งที่คุณฮั่วเดินทางไปทำงานต่างประเทศ เขาจะซื้อของฝากให้คุณเมิ่ง และส่วนใหญ่ก็ให้เขาเป็นคนเอาไปส่งด้วยตัวเอง
“เอาไว้ที่หลานถิงก่อน ยังไม่ต้องทำอะไร”
ผู้ช่วยอู๋ชะงักไป ก่อนจะรีบพยักหน้า “ครับ”
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา หรือว่าของพวกนี้ไม่ได้ซื้อให้คุณเมิ่งกันนะ
ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยซื้อของให้คุณเมิ่งทีเดียวมากมายขนาดนี้
อีกอย่าง ถ้าซื้อให้คุณเมิ่งจริง ทำไมถึงไม่ส่งไปให้ล่ะ