สีหน้าของฮั่วหานชวนแข็งค้าง เขาเงียบ ไม่พูดอะไร
เขาออกจากห้องผู้ป่วย แต่ไม่ได้กลับไปยังบ้านที่เขาอยู่กับหลินม่อ
บ้านหลังนั้นเป็นชื่อของหลินม่อ ก่อนหน้านี้เขาพาลูกย้ายเข้าไปอยู่ด้วย
เขาไม่อยากกลับไป ไม่อยากเผชิญหน้ากับหลินม่อ ไม่อยากถูกเธอทอดทิ้ง
แต่ไม่รู้ตัวอีกที เขาก็เดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว เมื่อพบว่าตัวเองมาถึงถนนที่คุ้นเคย ฮั่วหานชวนก็ยิ้มเยาะตัวเอง
ที่แท้ไม่ว่าจะเมื่อไร ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน การเข้าใกล้หลินม่อก็กลายเป็นสัญชาตญาณของเขาไปแล้ว
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ฮั่วหานชวนไม่ได้เลือกที่จะเคาะประตู
เขายืนอยู่หน้าวิลลานานมาก ตัวเปียกโชกไปทั้งตัว ไม่ยอมจากไป แต่ก็ไม่ยอมเข้าไป
【คุณอยู่ที่ไหน】
เมื่อได้รับข้อความจากหลินม่อ ดวงตาหม่นหมองของฮั่วหานชวนก็สว่างขึ้นเล็กน้อย แต่พอนึกถึงว่าหลินม่อจะทอดทิ้งเขาและบอกเลิกเขา หัวใจของฮั่วหานชวนก็จมดิ่งลงอีกครั้ง
【อยู่ที่บริษัท】
หลินม่อถอนหายใจ:【หันกลับไปมองข้างหลัง】
ฮั่วหานชวนหันกลับไป ก็เห็นหลินม่อยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าวิลลา
เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน กางร่มอยู่คันหนึ่ง แต่ฝนตกหนักเกินไป ฮั่วหานชวนยังสังเกตเห็นว่าผมของเธอเปียกไปกว่าครึ่ง เส้นผมที่หลุดลุ่ยแนบอยู่ตรงขมับ และร่างกายครึ่งซีกก็เปียกโชก
ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมเธอยังอยู่ข้างนอก?