บทที่ 65 อย่าทำให้เราเป็นพี่น้องกันต่อไปไม่ได้
————
แม้ฟู่เยี่ยนเซินจะถูกงูที่ฮั่วลีปล่อยออกมากัด
ทั้งที่เขากลัวงูที่สุด
แต่ตอนนี้เมิ่งม่อลี่กลับเป็นห่วงเขามาก ถึงกับโน้มตัวลงมาตรวจดูบาดแผลให้อย่างอ่อนโยน
ถึงฟู่เยี่ยนเซินจะบาดเจ็บ แต่ในใจก็มีความสุข แถมยังแอบภูมิใจอยู่บ้าง
แทบอยากประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าแฟนสาวของเขาดีกับเขาแค่ไหน
แต่ในจังหวะนั้นเอง เขากลับถูกใครบางคนชกเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ทันระวังตัวแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโต้กลับ กว่าหมัดจะกระแทกลงมา เขาถึงได้เห็นว่าคนที่ลงมือคือฮั่วหานชวน
ฟู่เยี่ยนเซินโดนชกจนมึนงง
ฮั่วหานชวน ไอ้หมอนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาต่อยเขาได้?!
“ฮั่วหานชวน คุณทำอะไรน่ะ?!”
เมิ่งม่อลี่เป็นคนแรกที่ได้สติ
เธอพุ่งเข้าไปกระชากฮั่วหานชวนออกห่างจากฟู่เยี่ยนเซิน แล้วตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งตามสัญชาตญาณ
ทันทีที่ฝ่ามือตบลงมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างชะงักงัน
เมิ่งซินหยุดฝีเท้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มือที่ฟู่เยี่ยนเซินกำลังแตะแผลก็หยุดค้างเช่นกัน
จากนั้นเขาก็ได้สติ กลัวว่าฮั่วหานชวนจะคลุ้มคลั่งแล้วลงมือกับเมิ่งม่อลี่ด้วย
เขารีบดึงเมิ่งม่อลี่มาไว้ข้างหลัง แล้วเตือนฮั่วหานชวน
“ฮั่วหานชวน คุณจะต่อยฉันก็ได้ แต่วันนี้ถ้ากล้าแตะม่อลี่แม้แต่ปลายนิ้ว ฉันสู้ตายกับคุณแน่!”
แต่ฮั่วหานชวนกลับไม่มองฟู่เยี่ยนเซินเลย สายตาจับจ้องอยู่ที่เมิ่งม่อลี่ “คุณลงมือตบผมเหรอ?”
ฮั่วหานชวนชะงัก ยกมือขึ้นแตะบริเวณที่ถูกตบ ก่อนก้มมองฝ่ามือตัวเอง
“ก็ตบคุณนั่นแหละ จู่ ๆ คุณก็คลุ้มคลั่งพุ่งเข้ามาต่อยแฟนฉัน ฉันตบคุณไม่ได้หรือไง?”
เมิ่งม่อลี่ถามกลับด้วยสีหน้าเย็นชา
หัวใจของฮั่วหานชวนเหมือนถูกบางอย่างแทงเข้าอย่างแรง
ตลอดหลายปีที่เติบโตมา การถูกทำร้ายกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปแล้ว
คุณปู่ตบเขา เพราะกลัวว่าเขาจะโตมาเหลวแหลกเหมือนฮั่วยวนชาน
ตอนแม่เสียสติก็ตบเขาเหมือนกัน เพราะเขาหน้าตาเหมือนฮั่วยวนชาน
การถูกตบครั้งก่อน ๆ ล้วนหนักกว่าฉาดนี้ทั้งนั้น
แต่เขากลับรู้สึกว่าฉาดที่เมิ่งม่อลี่ตบเจ็บที่สุด
“คุณถามว่าทำไมผมถึงต่อยมัน? เมื่อกี้มัน...”