บทที่ 5 นอนกับคุณ
เมิ่งซินสูดลมหายใจเข้าลึก เงยหน้ามองลำคอของชายตรงหน้า
มองลวดลายเนกไท สีของมัน
ยังดี โชคดีจริง ๆ.....
ร่างที่ตึงเครียดของเมิ่งซินคลายลง
สีไม่เหมือนกัน ลวดลายก็ไม่เหมือนกัน
ดีแล้วที่ไม่ใช่.....
เธอก็รู้ว่าไอ้ตัวไร้ประโยชน์อย่างเมิ่งม่อลี่ จะไปยั่วยวนฮั่วหานชวนได้ยังไง
ถึงถอดเสื้อผ้ายืนต่อหน้าฮั่วหานชวน ฮั่วหานชวนก็คงได้แต่รังเกียจว่าเธอสกปรก
"หานชวน คุณมาที่บ้านกะทันหันได้ยังไงคะ?"
ถึงจะโล่งใจ แต่เมิ่งซินขี้สงสัย ยังวางใจไม่สนิท เธอเอ่ยปากหยั่งเชิง
"เตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณ"
ฮั่วหานชวนน้ำเสียงเรียบ สีหน้าปกติ
มองไม่เห็นพิรุธใด ๆ
เมิ่งซินถอนใจโล่งอก ซบลงในอ้อมกอดฮั่วหานชวน "ฉันนึกว่าคุณลืมไปแล้วว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉัน"
ฮั่วหานชวนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "วันเกิดคุณ ฉันจะลืมได้ยังไง"
เขาหันไปทางเลขาอู๋ "เมื่อเจอกันแล้ว คุณไปเอาของขวัญจากห้องประธานเมิ่งลงมาสิ"
"เดี๋ยวก่อนคะ เราไปด้วยกันดีกว่า ฉันรอดูของขวัญไม่ไหวแล้ว"
เมิ่งซินยังอยากเห็นกับตาตัวเอง ว่าของขวัญอยู่ในห้องเธอหรือเปล่า
ถ้าอยู่ ก็แสดงว่าที่ฮั่วหานชวนพูดเป็นความจริง เพราะก่อนออกจากบ้าน ห้องเธอไม่มีของขวัญอะไร
อย่างนั้นเธอถึงจะวางใจได้สนิท
ถ้าไม่อยู่.....
เมิ่งซินแอบชำเลืองมองเมิ่งม่อลี่อย่างไม่ให้รู้ตัว หวังว่า มันคงไม่ใช่เพราะเธอตื่นตูมเกินไป
ก็จริง ๆ แล้วฮั่วหานชวนโดดเด่นเกินไป ชาติตระกูลดีเลิศ รูปร่างดีเลิศ หน้าตาดีเลิศ ศีลธรรมก็ดีเลิศ
ใคร ๆ ก็รู้ว่าฮั่วหานชวนไม่เหมือนพวกคุณชายไฮโซรุ่นสองในแวดวง ที่ไม่เอาการเอางาน สำส่อนเสเพล
มีคนมากมายเกินไปที่ต้องการครอบครองฮั่วหานชวน
การป้องกันไม่ให้ใครมาแย่งฮั่วหานชวน กลายเป็นสัญชาตญาณของเมิ่งซินไปแล้ว
ฮั่วหานชวน "งั้นขึ้นไปด้วยกันเถอะ"
เมิ่งซินเปิดประตู โต๊ะเครื่องแป้งของตัวเองมีกล่องเพิ่มขึ้นมาจริง ๆ
เธอเปิดออก ดวงตาเปล่งประกายระคนประหลาดใจ "นี่คือสร้อยคอแซฟไฟร์มูลค่าหนึ่งร้อยล้านที่คุณประมูลได้จากงานประมูลครั้งนั้นใช่ไหมคะ?"
"ฉันนึกว่าคุณจะให้คุณหนูใหญ่เสียอีก นึกไม่ถึง.....ที่แท้ก็ให้ฉัน"
เมิ่งซินโล่งใจไปหมดแล้ว เชื่อคำพูดของฮั่วหานชวน
เซอร์ไพรส์นี้ก็มากพอจะทำให้เธอคลายข้อสงสัยทั้งหมด
หัวใจที่ลอยค้างของเลขาอู๋ก็วางลงเสียที เขาอดไม่ได้ที่จะมองคุณหนูรองแห่งตระกูลเมิ่งที่อยู่ข้างๆ
แต่กลับพบว่าเธอก้มหน้านิดๆ มองไม่เห็นสีหน้า
เมิ่งม่อลี่แค่กำลังเก็บซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก
ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินว่าฮั่วหานชวนมีความคิดละเอียดรอบคอบ พอมาดูคืนนี้ ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
เขาเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตไว้ก่อนแล้ว เปลี่ยนเสื้อสูทข้างนอกกับเนกไทเรียบร้อย
และก็เตรียม "เซอร์ไพรส์" ที่ว่าไว้แล้วด้วย
หรือพูดอีกอย่าง ฮั่วหานชวนทำการเตรียมการทั้งหมดไว้แล้ว สำหรับตอนที่ออกไปแล้วเจอกับเมิ่งซิน
เมิ่งม่อลี่คิดว่า ถึงเมิ่งซินเกิดคึกจะไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดของบ้านวันนี้ ด้วยฝีมือของฮั่วหานชวน เมิ่งซินก็คงไม่พบจุดน่าสงสัยอะไร
อีกอย่างคนรับใช้ตระกูลเมิ่งตอนกลางคืนจะไม่ปรากฏตัวที่บ้านพักหลัก
เรื่องเมื่อคืนนี้ จึงแนบเนียนไร้ที่ติ
สมกับเป็นผู้กุมอำนาจแห่งตระกูลฮั่ว
ถ้าไม่แย่งฮั่วหานชวนไปจากข้างกายเมิ่งซิน ต่อไปเธอคงสู้กับเมิ่งซินไม่ได้เด็ดขาด
"หานชวน ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ดีกับฉันขนาดนี้"
ฮั่วหานชวนจับมือเธอ "เรามีสัญญาหมั้นหมายกัน แค่นี้ไม่เห็นต้องขอบคุณ"
เมิ่งซินยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
ในเวลาอย่างนี้ เธอก็นึกถึงเมิ่งม่อลี่ขึ้นมา จงใจเอ่ยถาม
"ม่อลี่ เมื่อกี้ผู้ชายในห้องเธอ กลับไปแล้วเหรอ?"
"หรือจะให้เรียกเขาลงมาด้วย จะได้เจอกันพอดี?"
"หมอนั่นน่ะหรือคะ"
เมิ่งม่อลี่ยิ้ม "หนูให้เขากลับไปแล้วนะคะ ไม่เอาไหนเลย ไอ้ปวกเปียก เปลืองเงินหนู"
เลขาอู๋ที่รู้เบื้องลึก ใจสะท้านวูบ
คุณหนูรองผู้ขี้ขลาดตาขาวนี่กำลังโกรธอยู่หรือ?
ถึงได้จงใจพูดแบบนี้ ใส่ร้ายท่านประธานฮั่ว?
ท่านประธานฮั่วผู้ชายดีเลิศสูงตั้งร้อยเก้าสิบสองเซ็นติเมตรจะเป็นไอ้ปวกเปียกได้ยังไง?
เมิ่งซินชอบแสดงภาพลักษณ์พี่สาวแสนดีต่อหน้าฮั่วหานชวน พร้อมกับชอบกดดันเมิ่งม่อลี่ในทางลับด้วย
เธอจับมือเมิ่งม่อลี่อย่างอ่อนโยน
"ม่อลี่ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว พี่สาวหวังว่าเธอจะปกป้องตัวเองได้ดี ดูแลร่างกายของตัวเอง อย่าไปคบหาสมาคมกับคนไม่เป็นโล้เป็นพายน่ะ"
"พวกคนพวกนั้นผิวเผินดูเหมือนคนดี แต่จริง ๆ แล้วไม่รู้สกปรกแค่ไหน เป็นโรคอะไรก็ไม่รู้ ถ้ามาติดเธอ....."
คำพูดที่เหลือเมิ่งซินไม่ได้พูดต่อ แต่มันชวนให้จินตนาการต่อไม่รู้จบ
ถ้าคนเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ฮั่วหานชวนล่ะก็ ฟังจากที่เมิ่งซินพูดพวกนี้แล้ว ในสายตาใครต่อใคร เธอก็คงจะติดโรคติดต่อทางเพศไปแล้ว
"แต่เขาดูไม่เหมือนจะเป็นโรคนี่คะ?"
เมิ่งม่อลี่จงใจเอ่ยถาม สายตาฉายผ่านฮั่วหานชวนอย่างไม่ตั้งใจ
เขาเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจริง ๆ
ใครถูกว่าเป็นผู้ชายสกปรกไม่เป็นโล้เป็นพาย ใจก็ต้องค้างๆ คาๆ อยู่บ้างล่ะ
"ภายนอกมันดูไม่ออกหรอก คนเป็นโรคพวกนั้นมันก็ไม่บอกหรอกว่าตัวเองเป็นโรค เอาเป็นว่าเธอต้องระวังหน่อย"
"ถ้าอยากมีแฟนจริง ๆ พี่สาวช่วยแนะนำให้ได้นะ"
"ดีเลยค่ะ"
เมิ่งม่อลี่ตอบรับอย่างง่ายดาย ทำให้เมิ่งซินแปลกใจนิดหน่อย
"พี่หานชวนคงรู้จักคนดี ๆ มากมาย ให้พี่หานชวนแนะนำให้หนูดีไหมคะ?"
"ได้ไหมคะ?"
เมิ่งม่อลี่นี่ก็ช่างกล้าคิด
คนที่ฮั่วหานชวนรู้จัก เธอมันจะคู่ควรได้ยังไง
แต่สุดท้ายก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าฮั่วหานชวน เมิ่งซินเงยหน้าขึ้นมองฮั่วหานชวน "หานชวนคะ ถ้ามีคนดี ๆ อยู่ ช่วยดูให้ม่อลี่หน่อยได้ไหม?"
ฮั่วหานชวนมองเมิ่งม่อลี่อย่างเย็นชา น้ำเสียงเฉยชาอย่างยิ่ง
"รอบตัวผมไม่มีคนที่เหมาะสมหรอก ถึงมีก็คงไม่แนะนำให้เธอ ให้เธอไปทำร้ายเขา"
แนะนำผู้ชายให้เมิ่งม่อลี่ ให้เธอคุกคามให้เขาขึ้นเตียงไปด้วย แล้วก็ไปสุมหัวกับผู้ชายอื่นอีก
อย่างนั้นเธอก็กลายเป็นฮ่องเต้จริง ๆ แหละ กอดซ้ายกอดขวา เสวยสุขครบทั้งสอง
เมิ่งซินได้ฟังก็บีบมือฮั่วหานชวน แกล้งต่อว่าอย่างออดอ้อน "หานชวนคะ นี่น้องสาวฉันนะ อ้อ ลืมไป เรื่องมันก็ฉันไม่ดีนี่แหละ ที่ทำให้คุณลำบากใจ"
พูดจบเมิ่งซินก็มองไปทางเมิ่งม่อลี่ กล่าวขอโทษอย่างอ่อนโยน "ม่อลี่ พี่เขยของเธอไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกี้คำพูดนั้น อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ"
เมิ่งม่อลี่ยิ้ม สายตามองไปที่ฮั่วหานชวน
"พี่สาวไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูไม่ถือสาหรอก ก็ในเมื่อพี่หานชวนยังไม่ได้แต่งกับพี่สาว ก็ถือว่าไม่ใช่พี่เขยของหนู แน่นอนว่าไม่มีข้อผูกมัดต้องช่วย"
สีหน้าเมิ่งซินแข็งทื่อ นี่กำลังบอกว่าเธอน่ะออกหน้ามากไปรึไง?
แต่เมิ่งซินก็ฟื้นอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
อย่างไรซะท่าทีรังเกียจของฮั่วหานชวนต่อเมิ่งม่อลี่ เธอก็พอใจมาก
คืนนี้เธอก็ช่างมืดบอดไปได้
ถึงขั้นสงสัยหานชวนกับเมิ่งม่อลี่
นี่มันเป็นการดูถูกหานชวนชัด ๆ
หานชวนจะไปมองเมิ่งม่อลี่ได้ยังไงกัน?
ฮั่วหานชวน "ดึกแล้ว ผมกลับดีกว่า"
เมิ่งซินเสียดายนิดหน่อย แต่เธอรู้ดี ก่อนแต่งงาน ฮั่วหานชวนไม่มีวันค้างคืน
"ค่ะ ฉันไปส่งนะคะ"
"หนูไปส่งด้วยค่ะ"
ฮั่วหานชวนขึ้นรถ เมิ่งม่อลี่โบกมือให้เขา รอยยิ้มเจิดจ้า
"พี่หานชวนคะ พรุ่งนี้ตอนกลางคืน หนูก็หวังว่าจะได้เจอพี่อีกนะคะ"
ฮั่วหานชวนขมวดคิ้ว ขมับเต้นตุบ ๆ
มีแค่สองคนที่รู้ว่า ที่เมิ่งม่อลี่พูดว่าเจอกันพรุ่งนี้กลางคืนนั้นหมายความว่ายังไง
ต่อหน้าเมิ่งซิน เธอยังกล้าบังอาจถึงเพียงนี้
ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง
"หานชวนคะ พรุ่งนี้กลางคืนเจอกันนะ"
เมิ่งซินก็พูดขึ้นด้วย
เธอไม่ได้คิดมาก
เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเธอ
พ่อแม่จะกลับมา ฮั่วหานชวนก็คงจะมาด้วย
"หานชวน คุณ....โกรธหรือคะ?"
เมิ่งซินพบว่าสีหน้าฮั่วหานชวนดูเย็นชาอยู่บ้าง
เธอเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ฉะ ฉันพูดอะไรผิดไปรึเปล่าคะ?"
"เปล่า"
ปกติแล้วฮั่วหานชวนมีอารมณ์ขึ้นลงน้อยมาก
ถึงจะมีเรื่องอะไร ก็เก็บอาการได้ไม่แสดงออกทางสีหน้าเช่นกัน
เขาไม่ค่อยโกรธ
แต่พอเจอเมิ่งม่อลี่ ความโกรธของเขากลับถูกยั่วขึ้นมาง่าย ๆ อย่างนี้เสมอ
"ผมนึกถึงเรื่องอื่นอยู่ ไม่เกี่ยวกับคุณ อย่าคิดมาก"
ฮั่วหานชวนอดทนปลอบเมิ่งซิน
เมิ่งซินพยักหน้า "ค่ะ"
เมิ่งม่อลี่โบกมือให้ฮั่วหานชวนอีกครั้ง ยิ้มร่าเอ่ยปาก "พี่หานชวน ลาก่อนนะคะ"
ฮั่วหานชวนเห็นได้ชัดถึงภาษาปากที่ไร้เสียงของเธอข้างหลัง
พรุ่งนี้คืนนอนกับคุณต่อ!