บทที่ 64 เมิ่งม่อลี่! พวกคุณกำลังทำอะไรกัน!
เดิมทีเธอตั้งใจมาซักถามเมิ่งม่อลี่ว่าเอาเรื่องวันนั้นไปเล่าให้ฮั่วหานชวนฟังเกินจริงหรือเปล่า
แต่ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงหน้าประตู กลับได้แอบฟังคำพูดแบบนี้เสียก่อน
เมิ่งซินยกมือกุมแก้ม วิ่งกลับไปยังห้องของตัวเองอย่างลนลาน
แทบจะทันทีที่ปิดประตู เมิ่งซินก็ทรุดลงนั่งพิงประตู
สีหน้าของเธอย่ำแย่ถึงขีดสุด เมิ่งม่อลี่ไม่รู้ว่าเธอยืนอยู่หน้าประตู ดังนั้นเรื่องที่พูดในโทรศัพท์ว่าฮั่วหานชวนอยากถอนหมั้น คงเป็นเรื่องจริงแน่นอน
เมิ่งซินตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เมิ่งซินก็ยิ่งสงบลง
เธอไม่มีวันยอมถอนหมั้นกับฮั่วหานชวนเด็ดขาด
ไม่มีวัน
เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเมิ่งม่อลี่ได้หัวเราะเยาะเธอ
และไม่มีวันยอมรับว่าเมิ่งม่อลี่ที่ถูกเธอกดขี่มานานกว่ายี่สิบปี จะปีนขึ้นมาอยู่เหนือหัวเธอได้ในชั่วข้ามคืน
มีเพียงการแต่งเข้าตระกูลฮั่วเท่านั้น ที่จะทำให้ต่อไปเธอใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวล
ถึงตอนนั้นเธอจึงจะวางแผนจัดการผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเมิ่งม่อลี่ได้
รุ่งเช้าวันต่อมา ขณะที่ฟ้ายังไม่สาง เมิ่งซินก็ไปยังบ้านเก่าตระกูลฮั่ว เพื่อพบแม่ของฮั่วหานชวน
“คุณน้าคะ หานชวนเหมือนจะอยากถอนหมั้นกับฉัน เขาชอบผู้หญิงคนอื่นแล้วค่ะ”
พอพบกัน เมิ่งซินก็ฟุบลงบนตักคุณนายฮั่ว ร้องไห้จนแทบขาดใจ
คนรับใช้ที่อยู่ข้างกายคุณนายฮั่วเห็นท่าทางของเมิ่งซินแล้ว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ทั้งที่รู้ว่าคุณนายฮั่วมีอาการป่วยทางจิตและทนต่อเรื่องกระทบกระเทือนใจไม่ได้ ยังเอาเรื่องแบบนี้มาพูดต่อหน้าคนป่วยอีก
เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมาสีหน้าของคุณนายฮั่วก็พลันบิดเบี้ยวน่ากลัว
“เขากล้านอกใจ! เขากล้านอกใจจริง ๆ!”
“ฉันรู้อยู่แล้ว! รู้อยู่แล้วว่าเขาต่ำช้าเหมือนพ่อของเขา!”
“สมกับเป็นลูกชั่วที่ฮั่วยวนชานให้กำเนิด ความน่ารังเกียจถ่ายทอดกันมาทั้งสาย!”
คุณนายฮั่วพูดไปก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
“ตอนนั้นน่าจะฆ่าไอ้ลูกชั่วนี่ทิ้งเสีย! น่าจะแทงมันให้ตายไปเลย! แทงมันให้ตาย!”
“ทำไมถึงไม่ฆ่าไอ้ลูกชั่วนี่ทิ้งเสีย! มันไม่ควรมีชีวิตอยู่!”