ซูน่านเหมือนแมวที่โดนเหยียบหาง ดวงตาแดงก่ำ พูดจบก็ไล่ให้เขาไสหัวไป ก่อนจะเป็นฝ่ายหันหลังเดินจากไปเอง
เสิ่นเฟิงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
นี่คงเรียกว่าเผยธาตุแท้สินะ ข่าวลือเรื่องชีวิตส่วนตัวสำส่อนของซูน่านเพิ่งแพร่สะพัดหลังจากร่างเดิมไปดักหาเรื่องเธอ
ก็ไม่แปลกที่พอได้ยินเรื่องนี้แล้ว เธอจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดนั้น
เป็นบาปที่ร่างเดิมก่อไว้ทั้งนั้น
ยังดีที่ภารกิจส่งข้าวกล่องสำเร็จลุล่วง
พูดถึงเย่อู๋เต้า เขาก็อยู่ในโรงเรียนเหมือนกัน หวังว่าตัวเองจะไม่เจอหมอนั่นก็แล้วกัน
“นักเรียนเสิ่น...”
เสิ่นเฟิงเพิ่งสังเกตว่ามีอาจารย์ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย
นี่คงเป็นอาจารย์ที่เจียงซูว์บอกว่าจะมารับช่วงต่อสินะ?
“สวัสดีครับ”
“อืม นักเรียนเสิ่น ตามครูมา ครูจะพาไปที่ห้องเรียน”
......
ภายในห้องเรียน
ซูน่านนั่งอยู่ที่โต๊ะ ตั้งใจฟังอาจารย์สอนอยู่หน้าห้อง แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปหาเสิ่นเฟิงข้าง ๆ เป็นระยะ
แต่พอเธอเพ่งมองเสิ่นเฟิงจริง ๆ ก็อดชะงักไม่ได้
......หลับไปแล้วเหรอ?
เธอนึกว่าเสิ่นเฟิงเปลี่ยนใจ จะใช้วิธีแปลก ๆ มาแกล้งเธอเสียอีก......
ฟู่——
ดูท่าจะคิดมากไปเอง
เสิ่นเฟิงฟุบอยู่บนโต๊ะเรียน หนุนแขนต่างหมอน ขณะกำลังหลับก็สัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรง จึงหันไปลืมตาขึ้นพอดีกับสบตาซูน่าน
ชั่วขณะนั้น ทั้งสองจ้องกันเงียบ ๆ อยู่สองวินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปพร้อมกันอย่างรู้ใจกัน ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด อย่างน้อยสำหรับซูน่านก็เป็นแบบนั้น
เธอไม่มีเพื่อนผู้ชาย เย่อู๋เต้าก็นับเป็นคนหนึ่ง ส่วนเสิ่นเฟิง......นับได้ครึ่งคน
ซูน่านหันกลับไป ไม่มองเสิ่นเฟิงอีก ใบหูแดงเรื่อ เธอตั้งใจฟังบทเรียนต่อ ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสิ่นเฟิงเลิกคิ้ว ควักโทรศัพท์จากกระเป๋าอย่างเกียจคร้านแล้วไถคลิปสั้นตามสบาย ไม่ได้เก็บการสบตาเมื่อครู่มาใส่ใจสักนิด แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันยาว ๆ สบายโคตร!
เสิ่นเฟิงเลื่อนดูคลิปสั้นไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็มีข้อความแชตเด้งลงมาจากด้านบนของหน้าจอ
【หญิงเลือดเย็น: จีบซูน่านดี ๆ อยู่หรือเปล่า ถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อย】
เสิ่นเฟิงกลอกตา เปิดกล้องถ่ายรูปตัวเองกับซูน่าน แล้วส่งไปให้แบบขอไปที
【หญิงเลือดเย็น: โอนเงิน — 20000】
เสิ่นเฟิงกดรับทันที
นี่แหละพลังแห่งเงินตรา!
หลังจากทอดถอนใจในใจ เสิ่นเฟิงก็โอนเงินให้ซูน่านอีก 5000
โทรศัพท์ในกระเป๋าของซูน่านสั่นขึ้นมา เธอสะดุดใจจึงหยิบออกมาดู พอเห็นว่าเสิ่นเฟิงโอนเงินมาให้ 5000 นิ้วก็สั่นโดยไม่รู้ตัวอยู่สองที
“นายโอนผิดหรือเปล่า? ทำไมเกินมาตั้งสองพัน?”
“ต่อไปไม่ได้จบแค่ถ่ายรูปเดียวหรอกนะ ฉันต้องตามติดเธอทุกวัน เข้าใจใช่ไหม?”
“ตามติดฉันทุกวัน?”
“ใช่แล้ว นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจเหมือนกัน เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจ คิดเสียว่าเวลาทำงานเพิ่มขึ้น ฉันเลยขึ้นเงินเดือนให้แล้วกัน”
ติ๊ง——
โทรศัพท์มีข้อความแชตเด้งขึ้นมาอีก เสิ่นเฟิงก้มมอง
【อาหู่, อาหลง: พี่เสิ่น พวกเราส่องกล้องส่องทางไกลเห็นเย่อู๋เต้ากำลังไปที่ห้องเรียนของพี่】
เสิ่นเฟิงหรี่ตาลง
เย่อู๋เต้าจะมาที่นี่เหรอ?
เรื่องชักยุ่งยากแล้ว เจียงซูว์ให้เขาจีบซูน่าน ก็เพื่อให้เย่อู๋เต้ากับซูน่านแตกคอกัน
ส่วนเขาอยากเอาตัวรอดไปจนถึงงานแต่งอีกสองปีข้างหน้าอย่างสงบ ก็ต้องค่อย ๆ สร้างตัวอย่างเงียบ ๆ อย่าไปยั่วโมโหตัวเอก
แล้วตกลงเขาต้องทำยังไงถึงจะเอาตัวรอดในช่องว่างระหว่างสองฝ่ายได้กันแน่......
ทั้งทำให้เย่อู๋เต้ากับซูน่านแตกคอกัน และไม่โดนถ่วงน้ำ
ทั้งไม่ยั่วโมโหตัวเอก จนถูกเหยียบย่ำเป็นบันไดเสียชีวิต?
“ซูน่าน”
“หืม?”
“เดี๋ยวเธอต้องช่วยฉันเล่นละครสักฉากนะ”
“หืม???”
ไม่ใช่ว่าเล่นไปแล้วเหรอ? ช่างเถอะ ช่วยเขาก็แล้วกัน
“ได้”
......
ใกล้ถึงเวลาเลิกเรียน
ด้านนอกห้อง เย่อู๋เต้ายืนรออยู่หน้าประตูตั้งนานแล้ว
ในสายตาของเย่อู๋เต้า ตัวเองคือผู้ถูกลิขิตมาโดยสวรรค์ ผู้หญิงคนเดียวไม่อาจทำให้เขาพอใจได้ การมีผู้หญิงหลายคนเป็นเรื่องปกติจะตาย
เพราะอย่างนั้นเขาจึงไม่รู้สึกผิดสักนิดที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่ยังไปพัวพันกับเพื่อนสาววัยเด็กไม่เลิก
เขาแค่อยากมอบบ้านให้ผู้หญิงทุกคน เขารักพวกเธอหมดนั่นแหละ
พอเลิกเรียน ผู้คนก็ทะลักออกมาจากประตูห้อง เย่อู๋เต้ายืนรอให้ซูน่านปรากฏตัว
“กรี๊ดดด ดูนั่นสิ! มีคนสารภาพรักอยู่!”
เย่อู๋เต้าไม่ได้สนใจ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
แต่เพียงครู่ต่อมา พอได้ยินเสียงซุบซิบรอบข้างชัด ๆ เขาก็เริ่มทนไม่ไหว
“นั่นซูน่านไม่ใช่เหรอ? เธอโดนผู้ชายคนนั้นสารภาพรักอีกแล้วเหรอ?”
มือข้างหนึ่งของเย่อู๋เต้ากำแน่นขึ้นมาทันที
มีคนกำลังสารภาพรักกับซูน่าน? แถมไม่ใช่ครั้งแรกด้วย?
ความรู้สึกวิกฤตผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน แต่ไม่นานเย่อู๋เต้าก็ใจสงบดุจผิวน้ำ ความหวั่นใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ถูกความมั่นใจบดขยี้จนแหลก
ถึงเขากับซูน่านจะยังไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์ต่อสาธารณะ แต่ผู้หญิงของเทพจะไปรับคำสารภาพรักจากมนุษย์ธรรมดาได้ยังไง ดูท่าคงเป็นฉากตบหน้าพวกอวดเก่งน่าเบื่ออีกฉาก
รอให้มนุษย์ธรรมดาคนนั้นสารภาพรักไม่สำเร็จ เขาก็จะเดินเข้าไปพาซูน่านออกมา รับสายตาอิจฉาของทุกคนไปเต็ม ๆ
เย่อู๋เต้าจึงแทรกเข้าไปในฝูงชน มองไปยังแถวหลังของห้องเรียน
ภาพที่เห็นคือเสิ่นเฟิงถือหัวใจกระดาษพับ คุกเข่าข้างเดียวสารภาพรักกับซูน่านอย่างลึกซึ้ง
“ขำจะตาย ใช้หัวใจกระดาษพับมาสารภาพรัก หมอนี่เป็นตัวตลกหรือไง?”
เย่อู๋เต้าเกือบหลุดหัวเราะพรืดออกมา
ตลกเกินไปแล้ว นึกว่าคู่แข่งจะเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย ที่แท้ก็แค่ไอ้หนุ่มจน ๆ คนหนึ่ง
เสิ่นเฟิงคุกเข่าข้างเดียวอย่างลึกซึ้งตรงหน้าซูน่าน ยื่นหัวใจกระดาษพับในมือออกไป “นักเรียนซูน่าน เป็นแฟนฉันได้ไหม?”
ในเมื่อจะเอาตัวรอดในช่องว่าง ก็พลิกกระดานทิ้งไปเลย สร้างฉากขึ้นมาเอง แล้วเป็นตัวประกอบตัวตลกซะก็สิ้นเรื่อง
ในสายตาเย่อู๋เต้า เขาเป็นแค่ตัวประกอบที่เลื่อนผ่านไปเฉย ๆ แต่ในมุมมองของเจียงซูว์ เขาคือหมากที่ตั้งใจขัดขวางเย่อู๋เต้าและทำให้ซูน่านแตกคอ
แต่สิ่งที่เสิ่นเฟิงคาดไม่ถึงก็คือ ดวงตาของซูน่านที่อยู่ตรงหน้าเขากลับฉายแววซับซ้อนขึ้นมาหลายส่วน
ผู้หญิงคนไหนจะไม่หวังให้ผู้ชายที่ตัวเองชอบ กล้าสารภาพรักกับเธอต่อหน้าคนมากมายล่ะ?
ถึงเธอจะรู้ว่านี่เป็นเรื่องหลอก ๆ แต่ก็อดเฝ้าฝันถึงมันไม่ได้
น่าเสียดายที่เสิ่นเฟิงไม่ใช่เย่อู๋เต้า
ซูน่านตั้งใจจะทำตามบท ปริปากปฏิเสธเสิ่นเฟิง แต่หางตากลับเหลือบเห็นเงาคุ้นตาท่ามกลางฝูงชนโดยไม่ตั้งใจ
ซูน่านชะงักไป ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เธอเห็นเย่อู๋เต้า
เขาหลบอยู่ในฝูงชน มองเธอเงียบ ๆ แบบนั้น
แต่ในเมื่อเขามาแล้ว ทำไมถึงหลบอยู่ในฝูงชน?
ทำไมถึงเอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ทำอะไรเลย?
หรือเธอกับเย่อู๋เต้าไม่ได้เป็นแฟนกัน?
พวกเขาเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้วนี่นา สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกัน......
แล้วทำไมล่ะ?
ทุกครั้งที่เธอต้องการเขามากที่สุด เขากลับไม่เคยอยู่ตรงนั้น
ไม่ก็ทำเหมือนตอนนี้ ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ทำอะไรเลย
นายไม่ได้เจออาจารย์บนเขา แล้วเรียนวิชามาตั้งมากมายหรอกเหรอ?
ทำไมไม่ช่วยฉัน ทำไมไม่พาฉันไป......
นายมองไม่เห็นหรือไงว่ามีคนกำลังสารภาพรักกับฉัน?
หรือว่า......ที่เสิ่นเฟิงพูดเป็นความจริง นายมีคู่หมั้นแล้วจริง ๆ ถึงไม่กล้าเข้ามา......
นิ้วเรียวทั้งสิบกำแน่น ซูน่านมองเย่อู๋เต้าในฝูงชนเงียบ ๆ หวังให้เขาพุ่งออกมาจากฝูงชน คว้ามือเธอแล้วลากเธอไป
แต่เย่อู๋เต้าก็ยังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แม้จะรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ เขาก็ไม่ยอมก้าวออกมา
พี่อู๋เต้า......
ซูน่านรู้สึกเหมือนสมองถูกค้อนหนัก ๆ ฟาดเข้าให้ ในวินาทีนั้นทุกอย่างรอบตัวกลับดูสมจริงเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเย่อู๋เต้าในสายตาเธอ ราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกได้เพียงความแปลกหน้า
เสิ่นเฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติของซูน่าน และรอตั้งนานก็ยังไม่เห็นตัวเอกมาตบหน้าใครสักที จึงอดหันไปมองหาเย่อู๋เต้าในฝูงชนไม่ได้
ข่าวดีคือเสิ่นเฟิงหาเจอแล้ว
ข่าวร้ายคือเสิ่นเฟิงเห็นว่าเย่อู๋เต้าไม่ขยับ แถมยังทำท่าเหมือนอยากหนีไปจากตรงนี้......
ตัวเอกนี่กำลังเล่นบ้าอะไรอยู่?
ฉันยื่นหน้าให้ถึงที่แล้ว แกก็รีบตบเข้าสิ!
ฉันกำลังสารภาพรักกับแฟนแกอยู่นะ! เป็นผู้ชายใจเสาะหรือไง? ยังไม่รีบเข้ามาแย่งคนอีก!
เย่อู๋เต้าหันหน้าหนี หลบสายตาที่ซูน่านส่งมา
เทพไม่มีวันถอย แต่เทพก็รู้จักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย
ตอนนี้เขามีคู่หมั้นอยู่ ถ้าก้าวออกไปในเวลานี้ แล้วนักเรียนรอบข้างถ่ายคลิปไปลงอินเทอร์เน็ต จนคนตระกูลเจียงเห็น การแต่งงานก็เป็นอันพัง
แล้วเขาจะเข้าไปเป็นเขยตระกูลเจียง เพื่อเอาบัวหิมะพันปีที่ซ่อนอยู่ในคลังใต้ดินของตระกูลเจียงได้ยังไง......
มีเพียงการหลอมรวมกับบัวหิมะพันปี......อีกหนึ่งปีเขาถึงจะบรรลุวิชาอันล้ำเลิศ ฟื้นฟูพลังฝึกตน แล้วทะลวงเข้าสู่ขั้นกำเนิดฟ้าได้ในคราวเดียว......
เพื่อสมบัติล้ำค่า วิชาอันล้ำเลิศ......
เย่อู๋เต้าผ่านการต่อสู้ทางความคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็กำหมัดแน่น
เขาทนไว้!
เชื่อว่าพอซูน่านรู้ถึงความลำบากใจของเขาแล้ว เธอจะต้องให้อภัยเขาแน่นอน