เสิ่นหวยได้ยินแบบนั้นก็อดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้
เขาไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่กลับกระชับแขนแน่นขึ้น กดเธอไว้แนบอกอย่างมั่นคง
“ได้ คิดบัญชีกัน” เสิ่นหวยกดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด “งั้นเรามาคิดกันว่า วันนี้ฉันขับรถเป็นคนขับให้เธอ แล้วยังวิ่งวุ่นไปจัดการเรื่องใบอนุญาตกับเธออีก ค่าแรงก้อนนี้เถ้าแก่ซูคิดจะจ่ายยังไง”
แก้มของซูเนี่ยนเหอแนบกับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา ความร้อนจากร่างกายเขาทำให้เธออยากผละหนี
“ฉันไม่ได้หมายถึงบัญชีนี้สักหน่อย” เธอยกมือทั้งสองข้างดันเขา “ฉันพูดถึงบัญชีค่าสินค้าต่างหาก”
เสิ่นหวยไม่ฟังเหตุผลที่เธอพูดเลยสักนิด
เขาก้มลง วางคางบนกระหม่อมของเธอโดยตรง
คนในอ้อมแขนหอมและนุ่มนิ่ม เพราะเพิ่งกินมื้อเย็นมา กลิ่นหอมบนตัวเธอจึงยิ่งชัดเจน ลอยเข้าจมูกเขาไม่หยุด
เสิ่นหวยกอดเธอแน่นมาก
เขารู้ดีว่าเธอเพิ่งอายุ 18 ยังเด็กเกินไป
เขาอยากให้เธอโตเร็ว ๆ เหลือเกิน
พออายุถึงเกณฑ์ก็จะพาไปที่ว่าการพลเรือน จดทะเบียนสมรสกันเสียเลย
พอมีทะเบียนสมรส เธอก็จะเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้อง ไม่ต้องเหมือนตอนนี้ แค่พักโรงแรมยังต้องเปิดสองห้อง อยากกอดสักครั้งก็ยังต้องคอยระวังว่ามีคนเดินผ่านทางเดินหรือเปล่า
“ซูเนี่ยนเหอ” เสิ่นหวยเรียกชื่อเธอ
“อะไรเหรอ” เธอตอบเสียงเบา มือยังจับชายเสื้อเขาไว้
“รีบโตเร็ว ๆ” เสิ่นหวยพูดเสียงแผ่ว ราวกับกำลังถอนหายใจ
ซูเนี่ยนเหอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ฉันอายุ 18 แล้วนะ”
“ยังไม่พอ” มือใหญ่ของเสิ่นหวยกดแผ่นหลังช่วงเอวเธอเบา ๆ “รอให้เธอโตกว่านี้อีกหน่อย เราค่อยไปจดทะเบียนกัน”
คำพูดตรง ๆ ของเขาทำให้ซูเนี่ยนเหอหน้าแดงจัดด้วยความเขิน
“ใครจะไปจดทะเบียนกับนาย” เธอพูดเสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง
เสิ่นหวยเห็นท่าทางขี้อายของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้
“ถ้าไม่จดกับฉัน แล้วเธอคิดจะไปจดกับใคร” เขาใช้นิ้วบีบท้ายทอยเธอเบา ๆ “ชาตินี้เธอจดกับฉันได้คนเดียว เลิกคิดแผนอะไรของเธอได้แล้ว รีบนอนเถอะ”
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากด้านนอกทางเดิน ตามด้วยเสียงไอ