บทที่ 15 การยืนยันที่พูดออกมายาก
เรือนใหญ่ตระกูลเฉิน
ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก ไอร้อนในลานบ้านจางลงไปไม่น้อย
ซูเนี่ยนเหอนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ตรงหน้ามีอ่างซักผ้าใบใหญ่วางอยู่ กำลังขยี้ผ้าอ้อมที่เสิ่นผิงอันเปลี่ยนออก
เสื้อผ้าหลวม ๆ ที่เธอเปลี่ยนมาใส่วันนี้ ตรงคอเสื้อเปียกชื้นเป็นวงเล็ก ๆ แล้ว
ตอนเที่ยงเธออยู่ในห้องของเสิ่นหวยจนวุ่นวายไปพักใหญ่ แถมยังตกใจมาก มื้อกลางวันจึงกินข้าวไปแค่ไม่กี่คำ
ถึงตอนนี้ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ด้วยความหิว
เธอแอบชำเลืองมองไปทางห้องนั่งเล่น
หลิวฮุ่ยเจินพาเสิ่นผิงอันไปเยี่ยมบ้านรองนายกเทศมนตรีหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ
หวังลี่ผิงกำลังนอนหลับอยู่ในห้อง
ป้าหวังอยู่ในครัว เตรียมเครื่องเคียงสำหรับมื้อเย็น
ซูเนี่ยนเหอเช็ดมือให้แห้ง แล้วแอบย่องเข้าไปในครัว
ในกระบุงไม้ไผ่บนเตาไฟมีขนมปังนึ่งแป้งขาวที่เหลือจากมื้อกลางวันอยู่สองชิ้น
เธอกลืนน้ำลาย หยิบขนมปังนึ่งชิ้นหนึ่ง แล้วหลบไปหลังกระบอกน้ำ ก่อนจะกัดกินคำโต ๆ
ไม่มีทั้งกับข้าวและน้ำ ขนมปังนึ่งแห้ง ๆ กลืนลงไปแล้วฝืดคออยู่บ้าง
แต่เธอจำเป็นต้องกิน
ถ้าตอนกลางคืนเสิ่นผิงอันไม่มีนมกิน คงร้องอาละวาดแน่ ถึงตอนนั้นถ้าหลิวฮุ่ยเจินตรวจสอบขึ้นมา เธอก็จบเห่
เธอกินขนมปังนึ่งชิ้นแรกหมดในไม่กี่คำ แล้วหยิบชิ้นที่สองขึ้นมา
กินไปได้ครึ่งชิ้น เสียงกระดิ่งจักรยานใสกังวานก็ดังมาจากนอกลานบ้าน
ซูเนี่ยนเหอรู้สึกเหมือนกำลังทำผิด พอตกใจก็เกือบสำลัก
เธอรีบยัดขนมปังนึ่งครึ่งชิ้นที่เหลือลงในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ลวก ๆ เช็ดปาก แล้วหยิบกระบวยตักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ กลืนแป้งแห้ง ๆ ในปากลงไป
เพิ่งเดินออกจากครัว ก็เห็นเสิ่นหวยเข็นจักรยานเข้ามาในลานบ้าน
วันนี้เขากลับมาเร็วกว่าปกติมาก
แสงแดดส่องลงบนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อน ร่างสูงสง่าของเขาทอดเงายาวอยู่ในลานบ้าน
หัวใจของซูเนี่ยนเหอเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
ภาพตอนเที่ยงในห้องพลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
เธอก้มหน้า มือทั้งสองข้างบิดสายผ้ากันเปื้อนอย่างกระวนกระวาย เสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ “ชะ...ช่างเทคนิคเสิ่น กลับจากงานแล้วหรือคะ”
เสิ่นหวยตั้งจักรยานไว้ตรงมุมกำแพง แล้วหันมามองเธอ