เช้าตรู่วันที่ 8
ตอนนี้ซูเนี่ยนเหอแทบไม่มีแรงยกแขนด้วยซ้ำ ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกจมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ในผ้าห่มอบอุ่นสบาย
ซูเนี่ยนเหอเพิ่งคิดจะพลิกตัว เอวก็ถูกรัดแน่น ร่างทั้งร่างถูกแขนแข็งแกร่งดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแน่นหนา
ผู้ชายเพิ่งได้ลิ้มรสเรื่องอย่างว่า ความบริสุทธิ์ไร้ราคีตลอดยี่สิบเจ็ดปีถูกชดเชยไปหมดเมื่อคืนนี้ ตอนนี้เขาคึกคักมีแรงราวกับหมาป่าที่กินอิ่มแล้วยังอยากจัดมื้อใหญ่อีกสักมื้อ
เสิ่นหวยแนบแผ่นหลังของเธอ คางถูไถซอกคออยู่สองที ตอหนวดที่เพิ่งขึ้นทิ่มจนซูเนี่ยนเหอต้องหลบวุ่น
“เสิ่นหวย ปล่อยนะ” เสียงของซูเนี่ยนเหอขึ้นจมูกอย่างหนัก ฟังดูอ่อนปวกเปียกจนข่มขู่ใครไม่ได้เลย
เธอยื่นมือไปดันฝ่ามือใหญ่ที่พาดอยู่บนเอว
เสิ่นหวยไม่เพียงไม่ยอมปล่อย กลับยังกดเธอเข้ามาในอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม
เขาพลิกตัวทันที แล้วทาบลงบนตัวเธอครึ่งหนึ่ง
“ฟ้ายังไม่สว่างดี นอนต่ออีกหน่อย” น้ำเสียงยามเช้าของเขาแหบต่ำ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวเธอ
ซูเนี่ยนเหอถูกเขาสัมผัสจนตัวอ่อนแรง ความปวดเมื่อยจากเมื่อคืนพลันถาโถมขึ้นมาทั้งหมด
“ไม่นอนแล้ว วันนี้วันที่ 8 ร้านเสื้อผ้าจะเปิดแล้วนะ” เธอดิ้นลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มที่เลื่อนลงไปกองบนไหล่ขึ้นมาคลุม “เมื่อคืนคุณดึงดันจะอ่านหนังสือบ้า ๆ นั่นจนดึก ถ้าวันนี้ไปสายก็เป็นความผิดคุณทั้งหมด”
เสิ่นหวยฟังคำต่อว่าหวานเจี๊ยบของเธอแล้วหางตาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เขาลุกขึ้นนั่งตาม พิงหัวเตียง งอขายาวอยู่ใต้ผ้าห่ม แผ่นอกแน่นแข็งเผยต่ออากาศเย็นสบาย