นิ้วของซูเนี่ยนเหอเกี่ยวกระดุมเม็ดที่สองบนเสื้อเชิ้ตตรงอกของเขา
เมื่อครู่ท่าทีของหลิวฮุ่ยเจินที่ราวกับจะกินคนทำให้เธอหวั่นใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พอถูกเสิ่นหวยโอบไว้ในอ้อมแขน ความตื่นตระหนกก็จางหายไป
“เสิ่นหวย ฉันคิดออกแล้วว่าจะทำยังไง” เธอเงยหน้า มือทั้งสองข้างเปลี่ยนมาโอบคอเขา
“ว่ามา” ฝ่ามือใหญ่ของเสิ่นหวยเล่นชายเสื้อบริเวณเอวเธอ ปลายนิ้วแนบกับเนื้อนุ่ม
“ป้าหลิวไม่ชอบที่มาที่ไปของฉันตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?” ซูเนี่ยนเหอพูดคล่องปรื๋อ “งั้นฉันก็ไม่ต้องรีบร้อนเข้าไปใกล้บ้านพวกคุณ ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของกิจการรายย่อยที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ประจำมณฑลประทับตรารับรองแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าไปขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่เมืองหยางเฉิง พอฉันกลายเป็นเศรษฐีเงินหมื่นจริง ๆ แล้วเปิดร้านใหญ่ในเมืองเจียงซื่อได้สักหลายร้าน ตอนนั้นคงไม่มีใครพูดได้แล้วว่าฉันเป็นพี่เลี้ยงที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกินใช่ไหมล่ะ”
เธอเลื่อนสมุดบัญชีไปตรงหน้าเสิ่นหวย “อีกอย่าง ตอนนี้คุณก็อายุไม่น้อยแล้ว รออีกสองปี คุณเกือบสามสิบแล้วยังโสดอยู่ เสิ่นอากับป้าหลิวคงร้อนใจยิ่งกว่าใคร ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเขายังไม่ค่อยชอบฉัน อย่างน้อยก็คงต้องยอมรับแล้ว”
มือของเสิ่นหวยที่บีบเอวเธออยู่พลันออกแรงหนักขึ้นอีกเล็กน้อย
เขาจ้องใบหน้าสดใสเปี่ยมชีวิตชีวาของซูเนี่ยนเหอ มุมปากค่อย ๆ ตกลง
“คุณนายซูวางแผนดีขนาดนี้ คิดจะวางแผนอีกกี่ปี?” น้ำเสียงเขาต่ำลง แฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย