เยียนชวนกับหม่าจื่อเทาและคนอื่น ๆ อยู่จัดการบ่อนพนันใต้ดินที่กองสามัญหงซิง ส่วนคนขับรถจากกองทหารกับสหายอีกคนพาซูเหยาโอกับเซินจ้งเยว่ และคุมตัวเกิ่งไล้จื่อกลับไปยังตัวอำเภอ
ก่อนจากกัน ซูเหยาโอกล่าวขอบคุณเด็ก ๆ ที่ช่วยตามหาเซินหวยหยวี่อย่างจริงจัง พร้อมเสนอจะให้เงินและตั๋วอาหารเป็นการตอบแทน
จ้าวสือมองแม่ของตัวเอง ก่อนจะเอามือไพล่หลัง
“ผมไม่เอา คุณกับ...เขาก็เคยช่วยผมเหมือนกัน”
เขาเหลือบมองเซินจ้งเยว่แวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ในแววตายังมีความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ท่าทีดีขึ้นกว่าเมื่อตอนอยู่โรงพยาบาลมาก
ซูเหยาโอไม่ฝืนใจ เดินไปหาซีอิ้งชุนที่ดูเกร็ง ๆ
“ป้าซี ขอโทษนะคะ วันนี้ทำให้พวกป้าลำบากใจ”
การที่ตำรวจมาถึงบ้าน ไม่ว่ายุคไหนก็เป็นเรื่องที่ผู้คนเอาไปพูดกันหลังมื้ออาหาร ยิ่งในช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้ด้วยแล้ว
ตอนแรกซีอิ้งชุนเห็นซูเหยาโอแล้วรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ใครจะยิ้มแย้มได้หลังถูกสงสัย แต่พอรู้ว่าเธอทำไปเพราะลูกหาย ความไม่สบายใจนั้นก็หายไปหมด
ตำรวจแค่มาถามไถ่เท่านั้นเอง เธอก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียตัวอะไร ก่อนหน้านี้พฤติกรรมของสือกับจ้าวต้าฮุยที่โรงพยาบาลก็น่าสงสัยจริง ๆ
ถ้าเป็นเธอ เธอก็ต้องให้ตำรวจสืบให้กระจ่างเหมือนกัน
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าซูเหยาโอจะสนิทสนมกับลูกชายคนรองของตระกูลเสิ่นถึงขนาดนี้!
พอลูกเกิดเรื่อง คนที่ควรพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลกลับตามมาด้วย
สหายเซินเป็นครอบครัวที่ถูกส่งลงชนบท แล้วซูเหยาโอคนนี้...
ซีอิ้งชุนมีข้อสงสัยสารพัดผุดขึ้นในหัว ก่อนจะกดเก็บทั้งหมดไว้ในใจ