“พ่อ!”
“ฮือ! พ่อ!”
เมื่อเห็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง จ้าวสือก็ร้องไห้เสียงดังลั่น
“เป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บหรือเปล่า?”
จ้าวต้าฮุยรีบเข้าไปช่วยรับลูกชายกับหลาน ๆ ลงมา
“เจ็บครับ เท้าผมเจ็บ!”
จ้าวสือน้ำตาคลอ กางเกงเปียกชุ่มเป็นปื้น เห็นได้ชัดว่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
จ้าวต้าฮุยมองหมูป่าตัวมหึมาที่ท้องยังขยับขึ้นลงอยู่ แล้วมองเซินจ้งเยว่ที่เลือดท่วมตัว ความหวาดกลัวหลังเหตุการณ์ทำให้เขาใจแทบหยุดเต้น
โชคดี… โชคดีที่เด็ก ๆ ไม่เป็นอะไร
“ลุงใหญ่ ไปโรงพยาบาล รีบพาเขาไปโรงพยาบาล!”
ซูเหยาโอกระโดดลงจากต้นไม้แล้วรีบวิ่งไปหาเซินจ้งเยว่ทันที เมื่อเห็นว่าเขาเลือดท่วมตัว เธอก็อยากเข้าไปประคอง แต่ไม่รู้จะวางมือตรงไหน ใบหน้าของเธอซีดเผือดยิ่งกว่าคนเจ็บอย่างเซินจ้งเยว่เสียอีก
“ไม่ต้องกลัว เป็นแค่แผลเนื้อหนัง”
เซินจ้งเยว่ฝืนยิ้มเพื่อปลอบเธอ
“แผลเนื้อหนังอะไรกัน เลือดออกตั้งเยอะ!”
น้ำตาซูเหยาโอไหลพรากเป็นสาย เธอเร่งซูหมิงจงไม่หยุด
โชคดีที่กองทัพที่ตามมาด้านหลังมาถึงอย่างรวดเร็ว พวกเขาช่วยกันหามคนเจ็บลงจากเขา ผู้บาดเจ็บเล็กน้อยถูกส่งไปยังสถานีอนามัยของกองผลิต ส่วนผู้บาดเจ็บสาหัสถูกส่งไปโรงพยาบาลอำเภอ
คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในโรงพยาบาลอำเภออย่างอลหม่าน ตะโกนเรียกหมอกันไม่ขาดปาก
เซินจ้งเยว่มีอาการหนักที่สุด เขาเสียเลือดจนหมดสติ เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข้ารับช่วงต่อและรีบพาเขาเข้าไปในห้องผ่าตัด
ซูเหยาโอจึงทรุดตัวลงพิงกำแพงอย่างหมดแรง
เซินจ่งเหิงที่ช่วยเข็นรถมาเช็ดเหงื่อ แล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างเธอเพื่อปลอบใจ