“สหายซู ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีครอบครัวแบบนี้มาอยู่”
ทั้งสองเดินออกมาจากประตูบ้าน เสี่ยวฟ่านเกาหัวอย่างเขินอาย
“ไม่เป็นไรหรอก เราจะเจอเพื่อนบ้านแบบไหนก็ใช่ว่าจะเลือกได้”
“ยังมีบ้านอีกหลังไม่ใช่เหรอ ไปดูกันเถอะ”
บ้านหลังนี้ในตรอกหลิวหยาเอ่อร์อยู่ติดถนน ตัวบ้านไม่ใหญ่นัก แต่ลานบ้านสะอาดเรียบร้อยมาก
เจ้าของบ้านกำลังนั่งทำกล่องไม้ขีดอยู่ พอเห็นทั้งสองคนก็รีบวางงานในมือลง
“สหายมาแล้วหรือคะ ผู้หญิงที่จะเช่าบ้านก็คือท่านนี้ใช่ไหมคะ”
“ฉันแซ่ไช่ เรียกฉันว่าคุณไช่หรือป้าไช่ก็ได้ค่ะ”
ป้าไช่พูดสำเนียงคนเมืองหลวงชัดเจน บนใบหน้ามีความกระตือรือร้นแบบชาวเมืองหลวงโดยเฉพาะ
“ฉันพาคุณไปดูห้องนะคะ”
ห้องตะวันตกไม่ได้ล็อก ห้องแคบและยาว ขนาดราวสิบสองถึงสิบสามตารางเมตร ไม่มีฝุ่นสักเม็ด สะอาดมาก
“ตู้กับหีบพวกนี้ดูเก่า แต่ข้างในยังดีอยู่ค่ะ”
ป้าไช่เปิดให้ทั้งสองคนดู
“ห้องข้าง ๆ มีห้องเก็บของเล็ก ๆ อยู่ห้องหนึ่ง จะซื้อเตามาทำอาหารง่าย ๆ ข้างในก็ได้ หรือจะใช้ล้างของก็สะดวกค่ะ”
เป็นห้องเก็บของเล็ก ๆ จริง ๆ สามคนเข้าไปแล้วแทบไม่มีที่ให้หมุนตัว แต่ข้างในมีเพียงชั้นไม้แบน ๆ ที่ติดอยู่กับผนัง ไม่มีอย่างอื่น จึงสะดวกทั้งล้างของและทำอาหาร
ห้องน้ำอยู่ไกลออกไปหน่อย เป็นห้องน้ำสาธารณะ พื้นปูอิฐเขียว ถือว่าสะอาด แต่ของเสียในส้วมกลับกองพูนเป็นภูเขา กลิ่นฉุนมาก
ซูเหยาโอ: …