เกรงว่าคงต้องให้ป้าหลี่เสียแรงพูดเปล่าแล้ว
ซูเหยาโอยืนอยู่หน้าประตูโรงงานหมักผลิตอาหารแห่งแรกของอำเภออวิ๋นชาน พลางคิดเงียบ ๆ
ตำแหน่งนักวิจัยพัฒนาอาหาร เธอจำเป็นต้องลองดูให้ได้ ส่วนกับหวังเจี้ยนเสอ ย่อมต้องมีจุดที่เกี่ยวข้องกันแน่นอน
“สหาย มาหาใครหรือครับ?”
เธอยืนนานเกินไป จนลุงที่อยู่ในป้อมยามหน้าประตูอดชะโงกหน้าออกมาถามไม่ได้
ซูเหยาโอโค้งคิ้ว ยิ้มอย่างว่าง่ายน่าเอ็นดู เธอรู้ดีมาตลอดว่าควรทำอย่างไรให้คนอื่นชอบ
“คุณลุงคะ หนูชื่อซูเหยาโอ มาจากเมืองหลวงเพื่อมาสนับสนุนโรงงานผลิตอาหารอำเภออวิ๋นชาน วันนี้มารายงานตัวค่ะ”
“อ้อ สหายซูนี่เอง!”
ลุงเฝ้าประตูตบหน้าผากตัวเอง
“ผมรู้แล้ว ๆ หัวหน้าแผนกเซี่ยจากแผนกบุคคลบอกผมไว้เป็นพิเศษว่า ถ้าเห็นคุณให้แจ้งทางแผนกบุคคล คุณเป็นกำลังหลักที่มาจากเมืองหลวงเชียวนะ!”
“ผมแซ่สวี่ ทุกคนเรียกผมว่าลาวสวี่ครับ!”
ลาวสวี่ยิ้มกว้างพลางยื่นมือออกมา
“กำลังหลักอะไรกันคะ ไม่กล้ารับหรอกค่ะ หนูก็เป็นแค่คนงานในฝ่ายผลิตธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง”
ซูเหยาโอยื่นมือไปจับตอบ
“สหายซูถ่อมตัวเกินไปแล้ว คุณทำงานอยู่โรงงานผลิตอาหารในเมืองหลวง ย่อมมีประสบการณ์กว้างขวางกว่าพวกเราแน่นอน”
“สหายซู ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ผู้บริหารโรงงานยังไม่มาทำงาน ไม่อย่างนั้นคุณมานั่งพักที่นี่กับผมก่อนดีไหมครับ?”
ซูเหยาโอเห็นด้วยอย่างยิ่ง เธอตั้งใจมาแต่เช้าก็เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ภายในโรงงานก่อน
“สหายลาวสวี่ หนูเพิ่งมาถึง ยังไม่ค่อยรู้เรื่องโรงงานผลิตอาหารของเรา รบกวนช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ”
ซูเหยาโอเลื่อนบุหรี่ยี่ห้อแรงงานหนึ่งซองไปให้