อย่างกับถูกผีสิง เขายื่นขวดนมที่ลองอุณหภูมิจนพอดีแล้วส่งให้
“คุณจะป้อนเขาไหม”
ซูเหยาโอเล่นจนติดใจ เด็กน้อยคนนี้แตะทีหนึ่งก็ร้อง “อ๊า” ทีหนึ่ง แตะอีกทีก็ร้อง “อ๊า” อีกที ราวกับตุ๊กตาฝรั่งที่ติดสวิตช์ไว้
พอได้ยินเซินจ้งเยว่ถาม สมองของเธอยังไม่ทันตอบสนอง ปากก็รับคำไปก่อนแล้ว
“ได้สิ”
แต่ไม่นานเธอก็เสียใจ เพราะเด็กทารกกินนมตอนนอนราบไม่ได้!
ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มถูกยัดกลับเข้ามาในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง ซูเหยาโอใช้ข้อพับแขนข้างหนึ่งประคองศีรษะเขา ส่วนมืออีกข้างถือขวดนม
ขวดนมในยุคหกสิบมีเอกลักษณ์มาก เป็นขวดนมปากเป็ดที่วางแนวนอน รูปร่างคล้ายกล้วย ตรงปากขวดสวมหัวนมยางสีเหลืองไว้
พอเห็นเข้า ซูเหยาโอก็ชะงักไป ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันมีพิษนะ
ดวงตาของเซินหวยหยวี่จ้องหัวนมยางเขม็งจนแทบไม่กะพริบ ปากเล็ก ๆ ขยับดูดไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขารอไม่ไหวแล้ว
เมื่อเห็นว่านมยังไม่ถูกป้อนเข้าปากเสียที เขาก็ไม่งอแง เอาแต่ส่งเสียง “อ๊า” ซ้ำ ๆ ราวกับกำลังเร่งให้รีบป้อน
ซูเหยาโอลังเลอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็ยกขวดนมขึ้นมาวางใต้จมูกแล้วดมดู
!
กลิ่นยางแรงชะมัด!
ซูเหยาโอทำใจป้อนลงไปไม่ไหว รู้สึกเหมือนกำลังป้อนยาพิษให้เด็กน้อย ของแบบนี้คุณภาพยังสู้หัวนมยางสำหรับสัตว์เลี้ยงไม่ได้เลย
“มีชามไหม ของนี่เหม็นจะตาย จะยัดเข้าปากได้ยังไง ใช้ช้อนป้อนเถอะ”
เซินจ้งเยว่ไม่ได้เดินจากไปทันที แต่พูดว่า
“ลงไปเถอะ ได้เวลาอาหารเย็นพอดี”
เขาเดินเข้ามาอุ้มเซินหวยหยวี่ไป หยิบขวดนมแล้วเดินออกจากห้องไปก่อน
ซูเหยาโอเพิ่งจะลงจากเตียงเพื่อสวมรองเท้า จู่ ๆ ในมือก็มีขวดนมปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
!!!!!!
นี่ไม่ใช่ขวดนมที่เธอขายในงานโปรโมชันแม่และเด็กวันที่ 18 มิถุนายนหรอกเหรอ!
หรือว่า...เธอเองก็มีพลังวิเศษจำเป็นสำหรับคนทะลุมิติด้วยเหมือนกัน?!