“ยังไม่แน่ใจ”
ซูเหยาโอส่ายหน้า
ในใจเธอกำลังคิดเรื่องเช่าบ้านอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีบ้านที่ถูกใจหรือเปล่า
ที่เล็ก ๆ แบบนี้ คนเยอะบ้านน้อย บ้านของตัวเองยังอยู่กันไม่พอ บ้านที่พอจะปล่อยเช่าก็มีจำกัด
ถ้าไม่ได้จริง ๆ เธอก็จะกลับไปอยู่บ้านเก่า
บ้านเก่าน่าจะอยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอ เพราะในความทรงจำของหญิงชรา ชาวบ้านมักเดินไปมาหาสู่กันอยู่บ่อย ๆ
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้คุณปู่บอกว่าเขาเขียนจดหมายไปหาคุณปู่ใหญ่แล้ว ฝากให้ช่วยดูแลแม่ลูกอย่างพวกเธอ โดยเฉพาะตอนที่เธอไปทำงาน ให้ช่วยดูแลเซินหวยหยวี่ด้วย
คุณปู่กับซูเหยาโอต่างก็เหมือนคนที่ถูกงูกัดปีหนึ่งแล้วหวาดกลัวเชือกไปสิบปี ไม่กล้าฝากลูกไว้กับสถานรับเลี้ยงเด็กตามใจชอบอีกแล้ว
ซูจงโจ๋งมีบารมีอยู่ไม่น้อยในหมู่บ้านซู่เจีย อย่างแรกก็เพราะมีตำแหน่งสูง อีกอย่างคือเด็ก ๆ ในหมู่บ้านที่อยากเป็นทหารมักจะมาขอให้เขาช่วย
ตอนนั้นที่เขากลับไปรับซูเหยาโอ เขาพาหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านไปด้วยหลายคน คนที่มีอนาคตก้าวหน้าหน่อย ตอนนี้ก็ได้เป็นผบ.กองพันแล้ว
ช่วงข้าวยากหมากแพง เขาพยายามหาทางรวบรวมเสบียงอย่างเต็มที่ แม้จะทำให้ทุกคนอิ่มไม่ได้ แต่เพราะเสบียงเหล่านั้น ตลอดสามปีนั้นหมู่บ้านซู่เจียมีคนตายน้อยที่สุดในบรรดาหมู่บ้านรอบ ๆ หากพูดอย่างไม่ถ่อมตัว ซูจงโจ๋งก็คือผู้มีพระคุณของทุกคนในหมู่บ้านซู่เจียในวันนี้