เซินจ้งเยว่ไม่ต้องรอให้ใครสั่ง แค่เห็นแววตาของซูเหยาโอ เขาก็ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องล้างหน้าทันที
“ไม่ต้องสนใจมัน นอนพักสักงีบก็หายแล้ว”
ฝีเท้าของเซินจ้งเยว่ชะงัก เขาหลุบตาลง ก่อนจะเดินต่อไปยังห้องล้างหน้า
ซูเหยาโอไม่ได้สนใจเขา เอ่ยต่อว่า
“ฉันเก็บข้าวของเรียบร้อยหมดแล้ว ส่วนเซินหวยหยวี่ ฉันจะพาไปด้วย ต่อไปเขาจะใช้นามสกุลซูตามฉัน”
ฉินซูดีใจเหลือเกิน เซินเจียงไห่เองก็ปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด
พวกเขาต่างอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่มีใครพูดได้เร็วกว่าเซินจ้งเยว่
เขาถือผ้าขนหนูไว้ในมือแล้วก้าวยาว ๆ เข้ามา ส่วนสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบทำให้ซูเหยาโอรู้สึกถูกกดดันเต็มที่
“คุณยอมพาเขาไปหรือ?!”
ซูเหยาโอเอนตัวไปข้างหลังอย่างอึดอัด คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซินจ้งเยว่หยุดยืนนิ่ง หัวใจด้านหนึ่งบีบรัดจนเจ็บปวด แต่อีกด้านกลับตื่นเต้นจนแทบลอยขึ้นฟ้า เขาถามย้ำอีกครั้ง
“คุณยอมพาเขาไปจริง ๆ หรือ?”
“ที่คุณพูดก็ถูก ไม่ว่าฉันจะไม่ชอบเขาแค่ไหน เขาก็เป็นลูกชายของฉัน เป็นเด็กที่ฉันอุ้มท้องสิบเดือนและคลอดออกมาอย่างยากลำบาก”
เธอมีความผิด เด็กคนนี้เกิดจากที่เธอห้ามใจไม่อยู่ ไปพลอดรักกับชายเจ้าชู้จนตั้งท้องขึ้นมา
แถมเขายังเป็นพลังพิเศษของเธอด้วย เธอจะกล้าทิ้งเขาได้ยังไง!