ซูเหยาโอแค่นหัวเราะ
“แล้วตอนนี้ล่ะ คุณคิดจะทำอะไรอีก”
“พอรู้สึกว่าชีวิตดีขึ้น ก็อยากกลับมาอยู่กับฉันอีกครั้ง เลยเตรียมจะกลับไปกองทัพใช่ไหม”
“เซินจ้งเยว่ ฉันแบกรับอนาคตของคุณไม่ไหว ขอร้องอย่าพูดอยู่ตลอดว่าทำเพื่อฉัน แล้วตัดสินใจหุนหันพลันแล่น”
“ฉันพอใจกับชีวิตตอนนี้อยู่ ดังนั้นฉันก็ทำไม่ได้ที่จะตามคุณไปยังที่แสนลำบากยากแค้นอย่างที่คุณพูด”
เซินจ้งเยว่สัมผัสได้ถึงความห่างเหินและเมินเฉยของซูเหยาโอ ใจพลันกระวนกระวาย เขารีบคว้ามือเธอไว้
“ไม่ใช่การตัดสินใจหุนหัน ผมไม่ได้หุนหัน”
“หยาวหยาว ผมเป็นคนไม่ดี มีข้อเสียเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นก็คือความโลภ”
“พอพ่อแม่ปลอดภัยแล้ว ผมก็อยากให้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันอีก”
“เห็นคุณยืนอยู่กับผู้ชายคนอื่น เห็นคุณยิ้มให้เขา พูดคุยกับเขา ทั้งที่รู้ดีว่าพวกคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ผมก็ยังหึงจนแทบระเบิด”
“ผมใส่เสื้อผ้าที่พี่ชายให้มา พอฟ้ามืดก็อดใจไม่ไหว กระโดดข้ามกำแพงเข้ามาในลานบ้านคุณ ทำท่าทางยั่วยวนสารพัด ถึงขั้น...ยั่วคุณด้วยเสน่ห์...”
สีหน้าเซินจ้งเยว่ฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“หยาวหยาว อย่ารู้สึกเป็นภาระเลย เรื่องกลับไปกองทัพเป็นสิ่งที่ผมคิดไว้ตั้งนานแล้ว พอทางพ่อแม่มั่นคง ผมก็ไม่มีเรื่องให้ต้องห่วงอีก”
“ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องลำบาก ผมจะรีบหาทางย้ายกลับมาให้เร็วที่สุด คุณเชื่อผมนะ”
“หยาวหยาว ให้โอกาสผมได้ไหม ผมขอแค่โอกาสได้จีบคุณใหม่ ส่วนการตัดสินใจขั้นสุดท้ายอยู่ที่คุณ”
สีหน้าเซินจ้งเยว่ดูต่ำต้อย น้ำเสียงแฝงแวววิงวอน