คนตระกูลซูทยอยกันมาที่บ้านหลังเลิกงาน ชุยซีเฟิงกับซวีลี่จววมาเร็วที่สุด พอเข้าประตูก็ตรงเข้าไปในครัวเพื่อช่วยซูเหยาโอทำอาหาร
พอดีกับที่ปลาน้ำย่างสูตรลดน้ำมันลดพริกของซูเหยาโอเพิ่งยกลงจากเตา เธอกำลังราดน้ำมันร้อนลงไป
เสียง “ฉ่า” ดังขึ้น น้ำมันกระเด็นไปทั่ว กลิ่นหอมเข้มข้นของกระเทียมสับกับพริกแห้งพลันฟุ้งกระจาย
“โธ่เอ๊ย! เด็กคนนี้นี่!”
แม่สามีกับลูกสะใภ้กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวไปพลาง ตบต้นขาด้วยความเสียดายน้ำมันไปพลาง
“ต้องใช้น้ำมันไปตั้งเท่าไหร่กันเนี่ย!”
ชุยซีเฟิงมองกระทะที่มันเยิ้ม แล้วมองปลาน้ำย่างที่มีน้ำมันท่วมอยู่ชั้นหนึ่ง หัวใจกระตุกวูบ พอสายตาเลื่อนไปเห็นจานหน่อไม้ซอยผัดหมูที่มันเยิ้มไม่แพ้กัน เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“เหยาเหยา ออกไป ออกไปก่อน”
“ตรงนี้ให้ยายกับป้าสองของเจ้าจัดการเอง เจ้าห้ามเข้าครัวอีกนะ ถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ต่อ ยายแก่คนนี้ได้เป็นลมแน่”
ซูเหยายิ้ม พลางโบกกลิ่นหอมของน้ำมันร้อนไปทางชุยซีเฟิง
“คุณยายใหญ่ หอมไหมคะ?”
“หอม! หอมมาก! หยาวหยาวทำของอร่อยอะไรอีกแล้วล่ะ?”
ชุยซีเฟิงยังไม่ทันตอบ ซูเยว่หมานกับซูเซิ่งเม่าที่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดมาก็ตอบแข่งกัน
ชุยซีเฟิงกับซวีลี่จววไม่กล้าว่าซูเหยาโอ แต่ยังจัดการเด็กสองตัวนี้ไม่ได้หรือ?
ทันใดนั้น คนหนึ่งก็ถอดรองเท้า อีกคนคว้าไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่
“จะไม่หอมได้ยังไง ใช้น้ำมันไปตั้งเท่าไหร่!”
“เจ้าสองตัวตะกละเอ๊ย หอมใช่ไหม หอมใช่ไหม ฉันจะตีให้หอมเลย!”
ซูเยว่หมานไม่กลัวสักนิด วิ่งหนีไปพลางตะโกนไปพลาง