ซูเหยาโอฝันแปลกๆ หญิงสาววัยสดใสจู่ๆ ก็กลายเป็นยายแก่หนังเหี่ยวเนื้อหย่อน ถือกระติกข้าวยืนอยู่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย มองดูครอบครัวสามคนในห้องกำลังโชว์ความอบอุ่นกันอยู่
"แม่ครับ คราวนี้กลับมาแล้ว จะไม่ไปอีกใช่ไหม"
ชายบนเตียงคนป่วยที่มองยังไงก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ยังแหกปากอ้อนแม่ราวกับเด็กน้อย
ซูเหยาโอเห็นแล้วก็หน้าเบ้ ปั่นป่วนไปทั้งตัว ไอ้เนี่ย... หนุ่มกำยำดัดจริตชัดๆ!
"อี้หมิงเด็กดี แม่ไม่ไปแล้ว แม่จะย้ายธุรกิจทั้งหมดกลับเมืองจีน"
หญิงสาวในชุดนักธุรกิจสาวสายแข็งมองลูกชายสุดที่รักด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วลูบแก้มเขา
ซูเหยาโอ: ...
ขนลุก!
"เอาล่ะ ๆ ฮุ่ยหรู อี้หมิง รอมาสามสิบปี ในที่สุดครอบครัวเราสามคนก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันจริงๆ เสียที"
ชายแก่อีกคนยืนอยู่ข้างๆ น้ำตาคลอ มือหนึ่งจับมือหญิงสาว อีกมือวางบนไหล่ลูกชาย
ซูเหยาโอรู้สึกถึงแรงสั่นขึ้นมา คล้ายแผ่นดินไหว
ก้มลงมอง อ้อ เป็นยายแก่นี่กำลังตัวสั่น
ก็ไม่แปลกอะไร สามีที่อยู่กินกันมาสามสิบปี ลูกชายที่เลี้ยงดูมาสามสิบปี แท้จริงแล้วไม่มีใครจริงใจด้วยเลยสักคน
แต่ถ้าจะพูดให้ถูก ยายแก่นี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา ทิ้งสามีทิ้งลูก แห่ไปเป็นเมียรองเป็นแม่เลี้ยงเขา สมน้ำหน้าแล้ว!
เอ๊ะ? ฝันนี้สนุกดีเนอะ ทำไมหล่อนถึงรู้เรื่องราวในอดีตของยายแก่คนนี้ได้ด้วยล่ะ!
ซูเหยาโอวอกแวกไปชั่วครู่ แล้วก็ดูเรื่องต่อ
จะโกรธไปก็ไร้ประโยชน์ ถ้าเป็นหล่อน ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น จะบุกเข้าไปต่อยให้สักยกให้หายแค้นก่อนค่อยว่ากัน
คิดแบบนั้นอยู่ ก็รู้สึกว่าร่างกายนี้เริ่มควบคุมได้แล้ว
ซูเหยาโอตาเป็นประกาย รีบพับแขนเสื้อ ผลักประตูออกไปตะบึงเข้าไปอย่างสุดแรง
"ไอ้ฮู๋กั๋วจัง มาตราวัยสามสิบปีแม่รับใช้พวกแกสองพ่อลูกมา คราวนี้แกหนีมาหาแฟนเก่าล่ะสิ!"
ซูเหยาโอพุ่งเข้าไปฟาดหน้าไอ้แก่คนนั้นเต็มแรง
ยายแก่ดูผอมบาง แต่การทำงานบ้านมาหลายปีทำให้มีแรงมือไม่น้อย แถมยังได้พลังจากวิญญาณสาวอย่างซูเหยาโออีก ทำให้ฮู๋กั๋วจังล้มคว่ำลงจากเก้าอี้โดยไม่ทันตั้งตัว
"อ๊า! ซูเหยาโอ แกบ้าไปแล้วหรือไง!"
หญิงสาวที่ดูแลตัวเองดีเป็นอย่างดีกรีดร้องเสียงแหลม แล้วรีบลุกขึ้นจะไปประคองชายแก่
"เหอะ! แกสนใจแม่ดีนี่นา ถึงกับไปสืบชื่อแม่มาได้หมดเลย!"
โชคร้ายจริงๆ ยายแก่คนนี้ก็ชื่อซูเหยาโอเหมือนกัน!
ซูเหยาโอโกรธจัด ตบอีกหนึ่งฉาด ให้ไอ้ขี้แพ้สองคนนั้นได้หน้าพังเท่ากัน
"แม่—แกทำอะไร!"
ฮู่อี้หมิงตกใจ ร้องเรียกแม่ไปหนึ่งเสียง แต่ไม่รู้ว่าเรียกใคร แต่ไม่เป็นไร ซูเหยาโอปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม
คราวนี้ไม่ตบแล้ว กระแทกก้นลงบนขาลูกชายที่เพิ่งจะต่อกลับเข้าไป
"อ๊า—"
ฮู่อี้หมิงเจ็บจนตาพร่า เสียงกรีดร้องดังทะลุฟ้า
"อ๊า~"
โจวหลานฮุ่ยตามมาส่งเสียงหนึ่ง เสียงไพเราะสมกับเป็นนักร้องเพลงงิ้วมาก
ซูเหยาโอเริ่มรำคาญ เอานิ้วแคะหู
"อ๊าอะไรอ๊า! คิดว่าแกเล่นหนังผีอยู่งั้นเหรอ เงียบไปเลย!"
โจวหลานฮุ่ยถูกตะคอกจนชะงัก ส่วนฮู๋กั๋วจังยังมึนอยู่กับฝ่ามือใหญ่ที่เพิ่งโดน
เขาถูกไอ้ผู้หญิงแพศยานี่ต่อย!?
หมาเฝ้าบ้านที่ให้ไปไหนก็ไปอย่างนั้น พี่เลี้ยงฟรีๆ ที่คอยดูแลเขากับลูกชาย เธอกล้าดียังไง!
ฮู๋กั๋วจังสีหน้าโหดเหี้ยม กำลังจะโต้กลับ ก็ได้ยินเสียงลูกชายสุดที่รักร้องด้วยความเจ็บปวด:
"พ่อ... พ่อ เรียกหมอมาเร็ว ขาหักอีกแล้ว!"
ฮู๋กั๋วจังกับโจวหลานฮุ่ยรีบลุกขึ้นจากพื้น วิ่งนำกันไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล:
"คุณหมอ! คุณหมอ!"
ซูเหยาโอกอดอกยืนอยู่ข้างๆ มองสายตาแค้นเคืองของลูกชายบุญธรรม แล้วก็ส่งเสียงเย็นชา ก้าวเข้าไปตบหน้าอีกหนึ่งทีให้ครบ
"ครอบครัวสามคนพวกแก ควรจะได้อยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้แหละ!"
"แก!"
ในแววตาฮู่อี้หมิงมีทั้งความแค้น ความงุนงง และความน้อยใจที่แทบจะมองไม่เห็นปะปนอยู่ด้วย
ซูเหยาโอสะบัดแขน หันหลังเดินออกไป
ไม่รีบหนีตอนนี้ จะรอให้มันสายเกินไปหรือไง?
ร่างกายของยายแก่คนนี้ ต่อสู้กับฮู๋กั๋วจังที่แข็งแรงสมบูรณ์ไม่ได้แน่นอน
พูดกันตามตรง "ซูเหยาโอ" คนนี้อายุน้อยกว่าฮู๋กั๋วจจังอยู่ไม่น้อย แต่เวลายืนอยู่ด้วยกัน ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นคนละรุ่น
น่าสงสาร ผู้หญิงใช้ชีวิตถึงขนาดนี้ ก็สมควรจะจัดการกับทุกคนให้สิ้นซาก!
ซูเหยาโอเดินลงบันไดอีกฝั่งหนึ่ง ออกมาจากประตูโรงพยาบาลแล้ว ฝันนี้ก็ยังไม่จบ
"นี่! จะเอายังไงกันแน่!"
"ตื่นสิ ตื่นเร็ว!"
"นี่น่ากลัวกว่าหมาบ้าที่บ้านฉันกัดข้าวของกินอึอีก!"
"ฉันยังสาวสวย มีเงินเก็บเล็กน้อย ไม่อยากจมปลักอยู่ในร่างกายแก่ๆ แบบนี้เลย!"
"เจ้าบ้าเอ๊ย มาเร็ว กระโดดทับแม่ที ช่วยแม่ด้วย!"
คนที่เดินผ่านไปมาเห็นเพียงหญิงชราผมขาวทั้งหัว กางแขนยกกระติกข้าวขึ้น เงยหน้าคำรามเสียงดัง ลีลาประหลาดราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมลึกลับอะไรบางอย่าง
เขามองยายแก่ที่ปากพึมพำไม่หยุด แล้วหันไปมองโรงพยาบาลด้านหลัง
ส่ายหน้า เออ อีกคนบ้าเพิ่ม!
คงเป็นคนในครอบครัวป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย รักษาไม่หายแน่ๆ
เฮ้อ น่าสงสารจริงๆ เลย!
ซูเหยาโอหอนอยู่นาน ทั้งตบหน้าทั้งหยิกแขน ยังไงก็ตื่นไม่ได้สักที
"คุณยายคะ คุณจะปล่อยฉันไปเมื่อไหร่"
เธอแทบจะร้องไห้ แต่สุดท้ายก็ทำตาดุ:
"หรืองั้นฉันจะกลับไปฆ่าพวกสามคนนั้นให้หมดเลยดีไหม!"
ยังไงก็แค่ฝัน เธอไม่ต้องรับผิดชอบทางกฎหมายหรอก ซูเหยาโอหันหลังกลับอย่างทะมึง
วินาทีต่อมา ตรงหน้ามืดลง ร่างกายร้อนผ่าวราวถูกไฟเผา
ซูเหยาโอสัญชาตญาณกอดก้อนน้ำแข็งตรงหน้าไว้แน่น
ถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย
เซินจ้งเยว่แม้จะถูกความร้อนรุมเร้าจนสติไม่ดีนัก แต่ก็ยังฝืนดิ้นรนจะสะบัดคนนี้ออก เขาแค้นจนกัดฟันกรอด รู้ตัวดีว่าถูกวางแผนหลอกใช้
ถ้าถอนตัวตอนนี้ ยังทัน
เขาคิดเลือนราง
แต่ซูเหยาโอจะยอมให้ก้อนน้ำแข็งมีขาวิ่งหนีไปได้ยังไง?
กอดรัดร่างกายอีกฝ่ายไว้แน่น
แขนกอดคอ ขาพันเอว
เซินจ้งเยว่เท้าอ่อน เดินถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วสองคนก็ล้มลงบนเตียง
ไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน สุดท้ายก็เป็นสงครามปีศาจ ฟากไหนแรงกว่าก็ชนะฟากนั้น
จนกระทั่งซูเหยาโอรู้สึกตัว ตะปบผมท้ายทอยผู้ชายคนนั้น ดึงขึ้นมาแรงๆ อยากจะดูให้ชัดว่านางปีศาจในฝันหน้านี้เป็นยังไง แต่เสียดายที่มืดเกินไป มองเห็นเพียงดวงตาคู่นั้นที่ดุดัน
"แม่เจ้า!"
ซูเหยาโอตกใจจนมือสั่น ศีรษะชายคนนั้นกระแทกลงมาอย่างแรง ทั้งคู่ร้องด้วยความเจ็บพร้อมกัน
"ฝันอะไรกันเนี่ย!"
ศีรษะชายคนนั้นซุกอยู่ที่ซอกคอเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว
"วางใจได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ"
อะไรกันเนี่ย?
หรือว่าอายุถึงเกณฑ์แล้ว ถึงได้ฝันแบบนี้?
เขาว่ากันว่า สามสิบดุจหมาป่า สี่สิบดุจเสือไม่ใช่เหรอ?
เธอเก่งขนาดนี้ เริ่มตั้งแต่อายุยี่สิบเลยเหรอ?
เหมือนจะไม่พอใจที่เธอเหม่อลอย ชายคนนั้นจึงออกแรงมากขึ้น ทำให้ซูเหยาโอเจ็บจนร้องออกมาเบาๆ
ช่างเถอะ ฝันของฉัน ฉันจะไปเป็นฝ่ายรองให้ได้ยังไง เอามาให้ฉันสิ!
ไม่รู้ว่าแรงวัวแรงควายมาจากไหน พลิกกลับด้านบนล่าง ท่าทางชายคนนั้นดูงงๆ ไปชั่วขณะ...