บนใบหน้าของหวังเจี้ยนเสอมีแววหม่นหมองและโหดเหี้ยมวาบผ่านอย่างรวดเร็ว
ตระกูลไป้ ตระกูลไป้ ตระกูลไป้!
หลายปีมานี้ เหตุผลที่เขาไม่อยากมาเหยียบตรอกนี้ ก็เพราะคนพวกนี้คอยย้ำเตือนเขาอยู่ตลอดว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลไป้!
ราวกับว่าไม่ว่าเขาจะได้ตำแหน่งสูงแค่ไหน หรือประสบความสำเร็จเพียงใด ในสายตาของคนพวกนี้ เขาก็เป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านที่น่ารังเกียจคนหนึ่ง
แต่ตอนนี้ เขากลับยังต้องอาศัยชื่อเสียงของตระกูลไป้ เพื่อแลกกับที่ซุกหัวนอนให้ตัวเอง
“บ้านหลังนี้เป็นของตระกูลไป้ ต่อไปก็ต้องยกให้เสี่ยวซง ฉันจะยอมให้แม่ยกให้หวังต้าไม่ได้ยังไง?”
“เจี้ยนเย่ คุณเคยได้ยินฉันพูดเองกับปากไหมว่าจะยกให้หวังต้าไม่?”
“ไม่เคย”
หวังเจี้ยนเสอพูดอย่างหนักแน่น คำพูดพวกนี้ล้วนเป็นยายแก่พูดเองเออเอง เขาแค่ไม่เคยส่งเสียงคัดค้านตอนที่เธอพูดเท่านั้น
“พี่รู้ว่าชีวิตในอำเภอสะดวกสบาย บ้านหลังนี้ปล่อยว่างไว้ พวกคุณก็ยังหาเงินค่าเช่าได้ แต่พวกคุณจะมาพูดจาเหลวไหล ก่อเรื่องวุ่นวายกันต่อหน้าศพแม่แบบนี้ไม่ได้สิ จะให้แม่ไปอย่างสงบได้ยังไง?”
หวังเจี้ยนเสอร้องไห้อย่างเจ็บปวด
“อีกอย่าง คุณบอกว่าผมทำให้แม่ตาย นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ หลายปีมานี้ ผมส่งเงินกับคูปองให้แม่ทุกเดือน ทั้งที่แม่ตีลูกชายผมจนบาดเจ็บสาหัสและไข้ขึ้นสูง กลายเป็นเด็กสติไม่สมประกอบ ผมก็ยังอุตส่าห์ไปรับเธอกลับจากสถานีตำรวจ แล้วดูแลอย่างดี มีของกินดี ๆ ให้ไม่ขาด”