“ส่วนคุณ บุญคุณที่เมียคุณให้ข้าวผมกินน่ะ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าทีหลังผมตอบแทนพวกคุณไปมากกว่าหลายเท่าแล้ว”
โจวซานสือย้อนถามว่า “คุณคงลืมไปแล้วสินะ ว่าทำไมผมถึงต้องไปตู้โดยสารท้ายขบวนที่ถูกตัดทิ้ง?”
เหตุที่ครั้งนี้โจวซานสือถูกส่งไปตู้โดยสารท้ายขบวนที่ถูกตัดทิ้ง ก็เพราะหานหย่งเฉาทะเลาะกับใครคนหนึ่ง คนอีกฝ่ายสี่คนรุมหานหย่งเฉาจนเจ็บ เขาจึงรวบรวมหลินเซี่ยงหรงกับพวกกลับไปเอาคืน สุดท้ายหัวหน้าจ้าวตัดสินว่าเป็นการแก้แค้นตามอำเภอใจ
เขายอมเสียบุหรี่ไปหนึ่งคอตตอน เพื่อกันพี่น้องให้พ้นผิด แบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียว จนมีชื่ออยู่ในบัญชีรายชื่อคนที่หัวหน้าจ้าวมองว่าควบคุมยาก
พอหมาป่าน้ำแข็งสิ่งพิศวงบุกมา เขาก็กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกตู้โดยสารท้ายขบวนที่ถูกตัดทิ้ง
“ผม โจวซานสือ ลองถามใจตัวเองดู ตั้งแต่พวกพี่น้องติดตามผมมา แม้ผมไม่ใช่ผู้เหนือธรรมชาติ ทำให้พวกคุณมีที่อยู่ดีขึ้นหรือกินดีขึ้นไม่ได้ แต่ในเรื่องน้ำใจ ผมไม่เคยเอาเปรียบพวกคุณ”
“คุณมาพูดเรื่องบุญคุณกับผม คุณมีสิทธิ์พูดด้วยหรือ?”
“ผมไม่เรียกร้องให้คุณตอบแทนก็บุญแล้ว ยังมีหน้ามาทวงบุญคุณจากผมอีกหรือ?”
โจวซานสือตวาดเสียงเย็น “ใครให้หน้าคุณ? ใครให้ความกล้าคุณ?”
“ผม... ผม...” หานหย่งเฉาถูกถามจนไปไม่เป็น ที่สำคัญคือพอโจวซานสือพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ที่แท้บุญคุณที่ว่ากันนั้น อีกฝ่ายตอบแทนหมดไปนานแล้ว มีแต่เขาที่ยังจดจำไม่เลิก
“ไสหัวไป!” โจวซานสือพูดเสียงเข้ม “แล้วก็ขอเตือนอีกอย่าง คุณจะไปเกาะผู้เหนือธรรมชาติคนอื่นแล้วเป็นลูกน้องติดตามพวกเขาก็ได้ แต่อย่าคิดแบบวันนี้อีก ว่าหลังจากนี้พี่น้องจะเห็นแก่ความหลังแล้วไม่ทอดทิ้งคุณ”