ถ้าอย่างนั้น...
แสงแดงบนรางคือแสงโลหิตงั้นเหรอ?
ลวดลายตรงหน้าคือเส้นเลือดงั้นเหรอ?
ด้านหลัง เสียงของเจียงอวิ๋นหลิวดังขึ้น «ได้อันดับเท่าไรแล้ว?»
เฉินหย่วนงุนงง อันดับเท่าไร คุณไม่รู้เองหรือไง? แต่เขาก็ยังบอกอันดับไป
เจียงอวิ๋นหลิวพลันห่อเหี่ยว «เฮ้อ อันดับตกหนักเกินไปแล้ว แค่ไม่ได้ดูสองวัน ทำไมถึงตกไปตั้ง 5 อันดับล่ะ... เมื่อสองวันก่อนยังอยู่อันดับ 14316 ชัด ๆ»
«ถ้าตกแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานก็หลุดไปอยู่อันดับสองหมื่นแล้ว»
เจียงอวิ๋นหลิวดูเป็นกังวลมาก
เฉินหย่วน «...»
ไอ้ขี้อวดนี่กำลังอวดอยู่ชัด ๆ
«อันดับสองหมื่นก็ยังถือว่าสูงมากแล้วนะครับ»
เฉินหย่วนเออออห่อหมกให้เล็กน้อย
«เฮ้อ นายไม่รู้น่ะสิ ตอนที่ฉันเพิ่งได้มันมา มันอยู่อันดับ 13198 เชียวนะ» เจียงอวิ๋นหลิวถอนหายใจ «ตกหนักขนาดนี้ ใครจะทำใจยอมรับได้»
«ถ้าทำใจยอมรับไม่ได้» เฉินหย่วนเสนอ «งั้นยกมันให้ผมไหมล่ะ? ผมไม่รังเกียจหรอก»
แก้มซ้ายของเจียงอวิ๋นหลิวกระตุกทันที พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?
นี่เป็นของวิเศษที่ติดอันดับหนึ่งหมื่นห้าพันแรกเชียวนะ
ยกให้นาย?
แถมยังบอกว่าไม่รังเกียจอีก?
ฝันไปเถอะ!
ลุงฝูกลั้นขำไม่อยู่ นายน้อยอวดเบ่งมาตั้งหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนตอบกลับแบบนี้
«แค่ก ๆ ดูเสร็จหรือยัง?» เจียงอวิ๋นหลิวส่งสัญญาณให้เฉินหย่วนกลับมา «ถ้าดูเสร็จแล้ว เรามาคุยเรื่องสำคัญกัน»
เฉินหย่วนทำหน้าเสียดาย «ดูท่ารถไฟขบวนนี้คงไม่มีวาสนากับผมแล้ว»