บทที่ 26 ยิงนัดเดียวหัวระเบิด
ผู้ชายที่ยังมีชีวิตมาถึงตอนนี้ ใครบ้างที่ไม่เคยพรากชีวิตคนมาหลายคน?
แรงกดดันจากโจวซานสือไม่ได้ทำให้คนของเหลยจ้วงจ้วงหวาดกลัว
ก็แค่ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตายเท่านั้น
ฝ่ายพวกเขาได้เปรียบ จะบุกเข้าไปยังไงก็ได้
เมื่อสามคนพุ่งออกไปก่อน คนที่เหลือก็ขยับตาม โจวซานสือคำรามลั่น พลางกวัดแกว่งดาบเข้าใส่
นี่แหละที่อีกฝ่ายต้องการ
มีเวลาแค่ 10 นาที ต้องบุกให้สุดกำลังในคราวเดียว
หลี่หู่ไม่น้อยหน้า ตามหลังโจวซานสือมาเพียงช่วงตัว
เฉินตงตามมาติด ๆ
หานหมิงกับอีกสองคนก็ไม่ขลาด ต่างพุ่งเข้าฆ่าฟันเช่นกัน
「ช่วยดูแลพวกเขาให้ดี」ซูฉิงจ้องเหลยจ้วงจ้วงเขม็ง 「ฉันจัดการเธอเอง」
หลี่หลงเห็นว่าเรื่องนี้สำคัญ เหลยจ้วงจ้วงคือตัวแปรใหญ่ที่สุด จึงถามว่า 「แน่ใจนะว่าทำได้」
「ได้」
ซูฉิงตอบหนักแน่นเด็ดขาด
「ดี」
หลี่หลงหันไปสนใจแนวรบด้านหน้าอย่างเต็มที่
ถ้าใครตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เขาจะยิงช่วยทันที
ดาบสองเล่มปะทะกัน
ดาบในมือโจวซานสือยังคงวาววับ ไม่มีรอยบิ่นแม้แต่น้อย สมบูรณ์ไร้ตำหนิ
แต่ดาบของฝ่ายตรงข้ามกลับหักเป็นสองท่อน
อีกฝ่ายกำดาบหักไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เป็นไปได้ยังไง?
โจวซานสือแสยะยิ้ม ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ฟันดาบตัดคอจนศีรษะกับร่างแยกจากกันอีกคน
ดาบในมือเฉินตงกับหลี่หู่ก็แสดงอานุภาพเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นดาบหรือท่อเหล็ก พอปะทะเข้ากับดาบของพวกเขาก็หักทันที
อาวุธต่างชั้นกันเกินไป