“เรื่องที่คุณรู้สึกแย่แค่ไหนเอาไว้ก่อน” ดวงตาเฉินหย่วนเป็นประกาย “ในเมื่อจะแลกกัน ขอผมดูวัสดุพิศวงของคุณหน่อยได้ไหม?”
“คิดจะทำอะไร? เอาจริงเหรอ?”
“ขอดูก่อน ถ้ามีชิ้นไหนถูกใจ ผมจะเอากรงเล็บหมาป่ามาแลก”
“ได้สิ” หลี่จ้งซานดึงผ้าปูเตียงออก “อยู่ตรงนี้หมดแล้ว ดูเลย”
เฉินหย่วนมองข้ามกรงเล็บหมาป่ากับเขี้ยวหมาป่าไปทันที สายตาจับจ้องวัสดุพิศวงชิ้นอื่น ก่อนหยิบขึ้นมาดูทีละชิ้น
“หลอมเป็นยาปลุกพลังลำดับได้ไหม?”
【ไม่ได้】
“แล้วยาชนิดอื่นล่ะ?”
【ก็ไม่ได้】
ชิ้นถัดมา เฉินหย่วนถามรวบยอดทันทีว่า
“หลอมเป็นยาได้ไหม?”
【ไม่ได้】
ถามต่อเนื่องกัน 11 ชิ้น คำตอบล้วนเป็นไม่ได้
ตอนหยิบชิ้นที่ 12 ขึ้นมา หลี่จ้งซานก็ถามอย่างสงสัยว่า “พี่ชาย ทำอะไรอยู่น่ะ?”
“ลองจับดูว่ารู้สึกยังไง”
“ไม่ดูให้ถูกตาก่อนเหรอ?”
“ผมชอบสัมผัสตอนจับมากกว่า”
“ก็ได้ งั้นทำต่อเถอะ”
ชิ้นที่ 12 เป็นแก่นไม้ท่อนหนึ่ง
“หลอมเป็นยาได้ไหม?”
【ได้】
เฉินหย่วนดีใจ “หลอมเป็นยาอะไรได้?”
【ยาเพิ่มพลังงาน】
ไม่เลว!
ถึงจะไม่ใช่ยาปลุกพลังลำดับที่เขาต้องการ แต่เขาก็พอใจกับยาเพิ่มพลังงานมาก
นี่เป็นยาสำหรับต่อสู้ ช่วยยืดเวลาที่เขาสู้ได้นานขึ้น
“ผมชอบชิ้นนี้”
“เอามา ขอจับหน่อย” หลี่จ้งซานรับไปลูบดู สัมผัสเรียบลื่นจริง ๆ จากนั้นก็หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “พี่ชายเอ๊ย แบบนี้มันเสียศักดิ์ศรีผู้เหนือธรรมชาติหมดแล้วนะ ไปส่งข่าวในตู้โดยสารธรรมดาสิ มีสาว ๆ ต่อแถวให้จับตั้งเยอะ จะมาจับแก่นไม้ให้ได้อะไรขึ้นมา?”