“ถ้าอย่างนั้น เรามาแลกเปลี่ยนกันหน่อยไหม?”
หลี่จ้งซานพยายามยิ้มให้ดูเป็นมิตร “ยังไงหัวหน้าก็สนใจแค่จำนวนวัสดุพิศวง ส่วนวัสดุพิศวงจะเป็นอะไร เขาไม่เกี่ยงหรอก”
เฉินหย่วน “……”
เขานึกว่าเจ้านี่เห็นสาวสวยแล้วเกิดคิดไม่ซื่อเสียอีก ที่แท้ที่กระตือรือร้นขนาดนี้ก็เพราะเรื่องนี้
แต่เรื่องแลกเปลี่ยน... เขาชอบอยู่แล้ว!
“พี่ซานพูดถูก แลกยาเหนือธรรมชาติกับหัวหน้า เขาดูแค่จำนวน ไม่สนใจว่าวัสดุพิศวงเป็นอะไร พวกเราต่อไปก็อยู่ขบวนรถเดียวกันแล้ว แลกเปลี่ยนสิ่งที่แต่ละฝ่ายมีให้กันบ้างก็ดี”
“ใช่ ๆ!” หลี่จ้งซานตบมือ “ไม่ต้องห่วง ลุงเฉินรับประกันด้วยศักดิ์ศรีเลยว่าจะไม่ฉวยว่าพวกเราเป็นคนเก่ามาข่มพวกคุณ หรือเอาเปรียบพวกคุณแน่นอน”
“พวกคุณให้วัสดุพิศวงพวกเราหนึ่งชิ้น พวกเราก็ให้กลับหนึ่งชิ้นแน่นอน”
หลี่จ้งซานถูมือ ก่อนเสริมว่า “ต่อให้เป็นของวิเศษ พวกเราก็ใช้วัสดุพิศวงจำนวนมากพอแลกกับพวกคุณได้!”
หวังเทาหัวเราะอย่างขบขัน “พี่ชายคนนี้ล้อเล่นแล้ว ของวิเศษพวกเรายังมีไม่พอใช้ จะยอมเอาออกมาแลกได้ยังไง”
“โธ่ เพื่อนเอ๋ย พวกเราไม่ทำให้พวกคุณเสียเปรียบจริง ๆ เชื่อฉันเถอะ เอาของวิเศษไปแลกกับหัวหน้าจอมหน้าเลือดนั่น ยังไงก็ไม่คุ้มเท่าแลกกับพวกเรา”
ซ่งเวยเวยถามว่า “ทำไมพวกคุณถึงคิดว่าพวกเรามีของวิเศษเยอะ?”
“หา?” หลี่จ้งซานทำหน้าประหลาดใจ “พวกคุณไม่มีเหรอ?”